้ถึงอารมณ์แห่งความสุขที่เรื่องราวทั้งหลายล้วนถูกปัดไปด้านข้าง ฟั้าดินยังสำคัญเป็นรอง
ริมฝีปากของนางกระจุ๋มกระจิ๋ม ปลายลิ้นนุ่มนิ่ม เมื่อถูกเขาแหย่เย้า ใบหน้าและหูก็แดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว
ถึงอย่างไรปัจจุบันก็ยังกลางวันแสก ๆ
ก่อนหน้าล้วนเป็นยามวิกาล อย่างไรเสียก็มีความมืดมิดเป็นดั่ง ม่านกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง แต่เพลานี้กลับเป็นภาวะที่ท่านมองเห็นข้าชัดเจน ข้ามองเห็นท่านกระจ่าง หน้าต่างรถม้าถูกลมพัดจนสะบัดเลิกขึ้นเป็นระยะ ทำให้แลเห็นกีบม้าที่ควบอยู่และชายเสื้อที่ห้อยลงมาของศิษย์นิกายนอกหน้าต่าง
แม้ว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะหนังหน้าหนา แต่ไม่กล้าทำตามอำเภอใจในที่แบบนี้หรอก
พอเห็นว่าเซี่ยเวยเริ่มจะเลยเถิด นางก็อดถลึงตาไม่ได้
เขาหัวเราะออกมา เอนตัวพิงนางแล้วค่อย ๆลดมือ เพียงตระกอง กอดไว้ในอ้อมแขนและพิงหลังกับผนังด้านหลังของรถม้า ดวงตาเขาเคลื่อนมองม่านของรถที่ขยับเป็นครั้งคราว ส่วนลึกในนัยน์ตากลับไม่ได้ผ่อนคลายอย่างท่าทีที่แสดง
ใกล้เข้าเมืองหรู่หนิงแล้ว
ท้องฟั้าเริ่มมืดลงทีละน้อย
เจียงเสวี่ยหนิงขมวดคิ้วเล็ก ๆ เช็ดชาดตรงมุมปากที่เปือนเลอะ คิดว่าเซี่ยจวีอันจะรู้สึกอับอายกับสิ่งที่ทำไปเมื่อครู่อยู่บ้าง แต่เขากลับเสแสร้งได้ เก่งกาจ ยากมากที่คนจะมองออกประหนึ่งว่าตอนนี้เขาคุ้นชินมองเป็น เหมือนเรื่องกินข้าวดื่มน้ำตามปกติ
นางสบถกับตัวเอง ไม่สนใจเซี่ยเวยอีกผ่านไปครู่หนึ่งถึงค่อยช้อนตาแล กลับเห็นเขาก้มศีรษะปล
