เราต้องการพูดอะไร”
เหล่าผู้ปกครองนิกายสาขารอบด้านไม่มีใครเอ่ยขัด
บทที่ 229 ไร้ยางอายถึงขีดสุด (2)รอยยิ้มเสแสร้งซึ่งประดับใบหน้าของว่านซิวจื่อถูกแทนที่ด้วยสีหน้า มืดทะมึน แววตาปรากฏความชั่วร้ายเล็กน้อย เอ่ยเสริมว่า “เด็กสาว นางนั้น ตอนนี้เราไม่มีทางยอมปล่อยหรอก แผนผังการวางกำลังปั้องกัน นครทั้งเก้าสำคัญเป็นที่สุดหากผิดพลาดขึ้นมา ต่อให้เจ้าจะมีสิบหัวก็ ชดเชยไม่ได้ เรื่องราวมาถึงตอนนี้ เจ้าอยู่ภายใต้คมดาบเรา ไม่มีทางเลือก อื่นใดหลงเหลือแล้วนะ วาดแผนผังการวางกำลังปั้องกันให้เราเสีย บางที เราอาจอารมณ์ดียกโทษให้พวกเจ้า แต่หากไม่ยอมวาด หรือวาดออกมา แล้วภายหลังพบว่าหลอกลวง ทัพหน้าประสบความปราชัยละก็เช่นนั้นให้นางฝังร่วมไปกับเจ้าเถอะ!”
โทสะปรากฏบนใบหน้าของเซี่ยเวย แววตาเย็นเยียบ
ว่านซิวจื่อไม่ได้เร่งเร้า กลับกล่าวว่า “ถึงตาเจ้าใคร่ครวญให้ดีแล้ว”
แต่ก็เป็นทางเลือกเดียวจริง ๆ
เป็นไปตามที่ว่านซิวจื่อบอก เซี่ยเวยไม่มีทางเลือก
หากนำเสนอแผนผังการวางกำลังปั้องกันของกองทัพจะเป็นประโยชน์แก่ตนเองและเปลี่ยนเป็นทางรอดชีวิต ทว่าหากเขาต่อต้านก็คงต้องสูญเสียศีรษะ ไม่มีโอกาสพลิกฟืนกลับมาคนฉลาดย่อมเลือกแบบแรก
เซี่ยจวีอันก็ย่อมเลือกหนทางแรกเหมือนกัน
ยามได้ยินเซี่ยเวยให้คำตอบยืนยัน แต่ยังเห็นเขากำมือแน่นใต้แขนเสื้อที่ทิ้งยาวข้างตัว ว่านซิวจื่อก็รู้สึกถึงความยินดีอย่างไม่เคยเป็น
ถึงเจ้าจะมีแผนการนับพันหมื่น ท
