ลง
เซี่ยเวยได้ยินคนที่ไล่ตามเขาทยอยจากไป คิดคำนวณรอบหนึ่งก็พลิกกายข้ามกำแพงทางเหนือกลับเข้ามา
ครั้งนี้เข้ามาด้านหน้าของเรือนพอดี
ศิษย์นิกายที่เหลือไว้เฝั้าเจียงเสวี่ยหนิงมีไม่มาก ทั้งยังไม่มีใครให้ความสำคัญกับสตรีในห้องอย่างนางเลย บุรุษร่างกำยำน่ะมีความสามารถพอจะหนีได้ แต่สตรีอ่อนแอต่อให้มีครบสองมือก็หนีไม่พ้นหรอก ความคิด หย่อนยานนี้ทำให้มีสองคนยังไม่เข้าใจเรื่องเซี่ยเวยหนีไปกะทันหัน
ดาบของเซี่ยเวยสัมผัสหลังคอพวกเขาในตอนนี้เอง
เกิดเสียงตุบสองครั้ง คนร่วงลงไปกอง
รายแรกที่ถูกสังหารโลหิตท่วมทะลัก ครั้นหันหน้ากลับมาอย่างยากลำบากถึงพบว่าเป็นเซี่ยเวยเบิกสองตากว้างด้วยความหวาดหวั่นทันใด แต่โลหิตจากปากแผลไหนเลยจะยับยั้งได้ สุดท้ายล้มลงกับพื้นโดยไร้สุ้มเสียง ทั้งอย่างนั้น
ส่วนอีกคนตื่นตระหนกยิ่งกว่า…
ไม่ใช่ว่าหนีไปทางเหนือแล้วหรอกหรือ
ไฉนยังกลับมาอีก!
ใครตอบสนองไวจะคิดได้ว่าเป็นการส่งเสียงบูรพาตีฝั่าประจิม[1] จงใจ ล่อเสือลงจากเขาจากนั้นค่อยหันหลังกลับมาไล่สังหารเพื่อเข้าไปช่วย อิสตรีในเรือน
ทว่าสายไปแล้ว
ต่อสู้กับพวกเขาอย่างไรเสียเซี่ยเวยก็ได้เปรียบ แม้บาดแผลตรงเอวที่ใกล้หายดีจะถ่วงความเคลื่อนไหวอยู่บ้าง แต่เขาก็ลงมือสังหารหมดจด รวดเร็ว โจมตีจุดสำคัญ ไม่ทันให้ส่งเสียงอะไรมากมายก็ชิงปลิดชีวิต
ดาลประตูที่ขัดไว้ถูกทำลายก่อนแล้ว
ชุดขาวราวหิมะของเซี่ยเวยชุ่มโลหิต เขาถีบเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปอย่
