างรวดเร็ว
เจียงเสวี่ยหนิงมองเขาแบบไม่อยากเชื่อสายตา
เขาเองก็ไม่สนใจจะอธิบาย ดึงนางให้ลุกและเดินไปนอกลาน
ตอนนี้ศิษย์นิกายที่ไล่ตามเขาไปยังไม่กลับมาที่เฝั้ายามอยู่ก็ไม่ทราบสถานการณ์แน่ชัด ขอแค่เขาพาเจียงเสวี่ยหนิงข้ามกำแพงทางทิศเหนือซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดและเขาเพิ่งใช้ข้ามเข้ามา ก็ถือว่าหลบหนีสำเร็จแล้วครึ่งหนึ่ง
เซี่ยจวีอันสีหน้าสงบนิ่ง แต่ฝีเท้ากลับไม่ช้า
ทว่าเพิ่งจะคว้ามือของเจียงเสวี่ยหนิงพาก้าวข้ามประตูลาน ปลาย กระบี่ยาวคมกริบซึ่งเปล่งประกายดุจหิมะก็เสือกแทงขวางทางพอดี อีกแค่ครึ่งก้าวคงปักทะลุหว่างคิ้วของเขาไปแล้ว!ฝั่ามือเจียงเสวี่ยหนิงชุ่มเหงื่อ ผงะสูดลมหายใจเย็นเยียบ เมื่อเงยหน้ามองตามใบกระบี่ก็เห็นชัดเจนว่าคนถือไม่ใช่ใครอื่น นักพรตน้อยสีหน้า เย็นชาผู้นั้นนั่นเอง ด้านหลังคือศิษย์นิกายสวรรค์ที่ตั้งแถวจุดคบไฟล้อม ลานข้างเอาไว้
——————–
1. ส่งเสียงบูรพาตีฝั่าประจิม เป็นกลยุทธ์ที่หลอกล่อศัตรูให้เฝั้าระวังผิดจุด จนถูกตีแตกจากอีกทางหนึ่งได้ง่ายบทที่ 227 คราง (2)ว่านซิวจื่อก้าวเข้ามาช้า ๆ จากสุดปลายแถว
เซี่ยเวยมองเขา
ว่านซิวจื่อมือไพล่หลัง หยุดยืนนิ่ง กวาดตามองเซี่ยเวยรอบหนึ่ง ตามด้วยเจียงเสวี่ยหนิงที่อยู่ด้านหลังของเขา สายตาไปหยุดอยู่ตรงรอยแดงจาง ๆ บนริมฝีปากของนาง ทั้งยังมองมือที่จับกันแน่นของทั้งสองคน ก่อนแค่นเสียงหัวเราะที่ไม่ทราบเป็นการหยามหมิ่นหรือเวทนา “เรารู้อยู่แล้วว่าเซี่ยจวีอัน
