วกมัน ได้แต่เบิกตามองพวกนั้นสู้แลกชีวิต ปล่อยให้คนจากปั่าเขาถอยหนีอย่างรวดเร็ว!
“หนิงหนิง…”
เยี่ยนหลินตาแทบถลน กระบี่ทะลวงอกคนคลุมผ้าดำตรงหน้า โลหิตร้อนฉ่าสาดอาบใบหน้าและลำตัว ทว่าเขาไม่แม้แต่จะปาดเช็ด เข่นฆ่าสังหารเป็นเส้นทางโลหิตเข้าไปในปั่า!
รอบสุสานขณะนี้เป็นเหมือนขุมนรก
ดาบกระบี่เข้าปะทะ แขนขาไม่สมบูรณ์
หยาดเลือดสาดกระจาย
โลหิตหลายหยดกระเซ็นลงบนปั้ายสุสานที่เพิ่งตั้งวันนี้ ทั้งยังเปือนกระดาษที่วางบนปั้ายหินเล็กน้อย
เซี่ยเวยบาดแผลยังไม่หายดี ตอนติดตามมารีบร้อนเกินไป ย่อมมิอาจหลีกเลี่ยงให้ไม่กระทบบาดแผล บริเวณบั้นเอวจึงปรากฏรอยสีแดงจางๆ
เห็นภาพนี้แล้วเขายังมีอะไรไม่เข้าใจอีก
รู้สึกเหมือนใต้หล้าไม่เหลืออะไรเลยนอกจากการเข่นฆ่าอันเย็นเยียบ สายลมประดุจคมดาบ!เขาย่ำซากศพที่นอนแทบเท้า เดินไปบนธารโลหิต ก่อนจะหยุดยืน ตรงหน้าปั้ายหลุมศพหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาเปิดออกช้า ๆ
ไม่ได้เห็นลายมือนี้มาหลายปีแล้ว
ในจดหมาย ผู้เขียนไม่ได้เรียกขานเขาว่า‘รองราชครู’ แต่เป็น…ตู้จวิน!
‘โลกแห่งกลียุค รวมคุณธรรมลุกขึ้นต้าน เดิมได้รับบุญคุณ แต่ชดใช้ ด้วยความแค้น พึงหันหลังละทะเลทุกข์ ถึงจะรอดชีวา ยี่สิบสองเดือนอ้ายสาขาลั่วหยาง คอยเจ้าผู้เดียว ที่สุดก็แค่ตาย!’
“ว่านซิวจื่อ…” เขาหน้าซีดเซียว แค่นหัวเราะคำหนึ่ง เส้นเลือดบน หลังมือข้างที่ถือกระดาษปูดโปน กล่าวอย่างเนิบช้า “ยังกังวลอยู่เลยว่าจะหาตัวเจ้าไม่เจอ แต่ส่งต
