กาศ ต้นวสันต์หนาวเย็น หากไม่ทรงมีธุระอื่นใด ก็ไม่สมควรมายืนให้ลมเย็น ทำร้ายพระวรกายอยู่ที่นี่หรอกพ่ะย่ะค่ะ”
บทที่ 223 คั่งแค้น (2)เขาก้าวลงบันได
เสิ่นจื่ออีมองเงาหลังของเขา คลางแคลงว่าความไม่เป็นมิตรนั้นตน รู้สึกไปเองหรือเปล่า ทว่ายามนี้นางก็ไม่คิดจะสนใจว่าเซี่ยเวยมีฐานะใด กันแน่
นางจึงถามเขาตรง ๆ “เซี่ยเซียนเซิงกำลังอิจฉาข้าอยู่หรือ”
เซี่ยเวยไม่ยิ้ม ทั้งยังไม่ตอบ หลุบตาก้าวไปข้างหน้า
เหล่าสาวใช้ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ด้านนอกกระวนกระวายว่าเจียง เสวี่ยหนิงอาจเรียกตัวเข้าไปรับใช้กะทันหันได้ทุกเมื่อ
อาหารบนโต๊ะเย็นชืดแล้ว
ประตูเรือนยังคงปิดแน่นหนา ไม่มีทีท่าว่าจะเปิด ด้านในก็เงียบสนิท
ความจริงไม่ได้ลงกลอน ด้านในก็ไม่ได้ลั่นดาลขัดประตูไว้
เพียงแต่ไม่มีใครกล้ารบกวนนาง
เซี่ยเวยมาถึง ไม่จำเป็นต้องมองเหล่าสาวใช้สักแวบก็ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ถือกล่องข้าวเดินเข้าไปผลักประตูอย่างเชื่องช้า
ทั้งที่เป็นกลางวันแสก ๆ แต่ในห้องมืดสลัว
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานประตูที่ถูกเปิดดังขึ้นพร้อมลำแสงลอดผ่าน รอยแยก ค่อย ๆ ขยายใหญ่ตกกระทบพื้นเย็นเฉียบ
เสียงเย็นชาดังมาจากมุมมืด “ไสหัวไป”
เซี่ยเวยได้ยินก็ไม่ได้ขุ่นเคือง เข้าห้องมาแล้วหันไปปิดประตูอีกครั้งเขาถือกล่องอาหาร มองหานางจากที่มาของเสียง
เจียงเสวี่ยหนิงนั่งพิงกำแพงบนพื้นในมุมมืดสองแขนกอดเข่าที่ชันขึ้นหลวม ๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้าใกล้ ใบหน้าไร้ความรู้สึกพลันฉา
