ลมพัดโกรกเข้ามา ฟังประดุจเสียงหัวเราะคิกคักแปร่งหูของภูตผีนับพันนับหมื่นที่ซ่อนอยู่ในม่านอนธการ เย้ยหยันปุถุชนว่าเพ้อฝันที่คิดจะควบคุมชะตาของตน ทั้งที่ความจริงแล้วสวรรค์ต่างหากเป็นผู้กำกับ
แต่ข้าไม่ยอม
ข้าไม่ยอม!
ถือสิทธิ์อะไร!
อาศัยอะไรมาบงการข้า!
ความชิงชังเทียมฟั้าฉีกกระชากดวงใจจนแหลกลาญ ทิ่มแทงบีบคั้น นาง เจียงเสวี่ยหนิงตัวสั่นเทา นัยน์ตาซึ่งแดงก่ำจากการร้องไห้ช้อนมองความมืดดำที่กดทับอยู่เบื้องบน ตั้งคำถามต่อความว่างเปล่าอย่างคลุ้มคลั่ง “ข้าเป็นคนช่วยเหลือนางขึ้นมา แล้วท่านอาศัยอะไรมาพานางไปจากข้า ในเมื่อท่านเคยปล่อยนางมาแล้วกล้าดีอย่างไรมาชิงตัวกลับอย่างเลือดเย็นเช่นนี้ท่านคิดจะบอกข้าอย่างนั้นสิว่าต่อให้หวนกลับมาก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ข้าจะบอกให้นะท่านฝันไปเถอะ! นอกจากฆ่าข้าให้ตายไปด้วยไม่อย่างนั้นก็รอแหกตาอันมืดบอดของท่านดูได้เลย! ชาตินี้ ข้าไม่ยอม… ไม่ยอมคุกเข่าให้ท่านเป็นอันขาด…”
