วขนาดนี้
ชั่วขณะนั้น เขาจ้องมองดอกไม้สีชมพูบนกิ่งก้าน รู้สึกเสมือนหัวใจ ละลายเหลว คล้ายคนตกในภาพมายาหลังสมใจปรารถนา จากนั้นก็เผยยิ้มอันเปียมความสงบสุขและอบอุ่นเพิ่มขึ้นหลายส่วน
สายตาของเซี่ยจวีอันเคลื่อนออกไปนอกประตู
ตะวันลับทิศประจิม รอบข้างเงียบสงบเจี้ยนซูไม่กล้ารบกวน ผ่านไปเนิ่นนานจนอีกฝั่ายรั้งสายตากลับจึงถามเสียงเบา “เรื่องที่คุณหนูพูดเมื่อครู่ ข้าน้อยให้เตาฉินไปจัดการนะขอรับ”
เซี่ยเวยพยักหน้า
เจี้ยนซูค้อมกาย ถอยหลังออกไป แต่เพิ่งถอยได้ครึ่งเดียวพลันนึก อะไรได้จึงหยุดชะงัก ท่าทางไม่แน่ใจ
เซี่ยเวยจ้องมองเขา
เจี้ยนซูลังเลอยู่อึดใจหนึ่ง แล้วถามว่า“ความหมายของคุณหนูรอง หนิงคือจะจับเป็นเอาตัวมาขังไว้ปั้องกันไม่ให้ก่อเรื่อง แต่ว่าถ้า…”
เซี่ยเวยเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ สายตาไม่ละจากกิ่งดอกซิ่งสักครู่เดียว ไม่ได้เก็บเรื่องโจวอิ๋นจือมาใส่ใจสักกระผีก เพียงพูดอย่างเย็นชา “จับตายเสียก็สิ้นเรื่อง”
