นี้ไม่ได้ สูงล้ำต่ำต้อยไปกว่ากันสำหรับข้า จางเจอเป็นถ่านร้อนที่มอบความอุ่นใน วันหิมะตก เป็นโคมไฟในความมืด เป็นเรือที่พาข้ามฝัง แม้จะแปรเปลี่ยน เป็น ‘คนที่เคยชอบ’ แล้ว ข้าก็ไม่อยากฟังวาจาคนหมิ่นหยามเขา เซี่ยจวีอัน ต่อไปท่านอย่าพูดถึงเขาอีกได้หรือไม่”
เจี้ยนซูยืนหน้าประตู ไม่กล้าเคลื่อนไหวโดยพลการ
ในห้องเงียบสนิท
เจียงเสวี่ยหนิงมองไม่เห็นว่าคนในนั้นมีสีหน้าแบบไหน หลังผ่านความเงียบงันอันยาวนานถึงค่อยได้ยินเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นดังมา “ได้”
นางเองก็บอกไม่ถูกว่าขณะนี้กำลังรู้สึกเช่นไรกันแน่
ลมพัดมาทางช่องลม กลีบดอกไม้สีชมพูไหวระริก
ครั้นจะเดินจากไป เจียงเสวี่ยหนิงก็ยกมืออย่างเนิบช้า วางกิ่งดอกซิ่งขนาดเล็กไว้ริมหน้าต่างเงียบ ๆ
เจี้ยนซูอดประหวั่นไม่ได้
พอนางจากไปแล้ว เขาก็วางถาดเคลือบบรรจุถ้วยยาลงด้านข้าง หยิบกิ่งดอกซิ่งริมหน้าต่างขึ้นมา กลับเข้าห้องไปมอบให้เซี่ยเวยอีกฝั่ายเอนกายบนตั่งริมหน้าต่าง
วิชาแพทย์ของโจวฉีหวงเป็นเอกอย่างไม่ต้องสงสัย รักษามาหลายวันบาดแผลก็ค่อย ๆ สมานนอกจากดวงหน้าซึ่งยังซีดขาวเล็กน้อยก็ดูไม่ค่อยต่างจากกาลก่อนสักเท่าใด
เจี้ยนซูพูดเสียงค่อย “เมื่อครู่คุณหนูรองหนิงวางไว้ริมหน้าต่างขอรับ”
เซี่ยเวยยื่นมือรับ
รอยหักของกิ่งซิ่งเล็ก ๆ ยังสดใหม่ กลีบดอกสีชมพูแรกแย้ม สำหรับแดนเหนือช่วงปลายเหมันต์ต้นวสันต์นั้นดูงดงามอ่อนโยนเป็นพิเศษถึงขั้นเหนือจินตนาการ
ดอกซิ่งที่ไหนกันนะบานเร็
