ชั่วขณะ
เขาคิดว่าตนควรถามออกไปก่อนว่าทำไม
แต่ครั้นเห็นนางขอบตาแดงเรื่อ ทั้งยังมีความขึ้งเคียดรุนแรง เขาจึงไม่ได้ถาม
ความบ้าคลั่งนอกจากจะไม่เลือนหายจากส่วนลึกของนัยน์ตา กลับลุกโชนยิ่งกว่าเก่า
เซี่ยเวยเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าปลดมีดสั้นที่พกติดตัวตรงข้อมือแล้วยื่นส่งถึงมือนาง!
ก่อนจะบอกว่า “มา ฆ่าข้าสิ”
นิ้วของเจียงเสวี่ยหนิงแตะด้ามจับ ความอบอุ่นบางเบาที่หลงเหลือบนนั้นไม่อาจขับไล่ความหนาวเย็นออกไปจากร่างนาง
ทุกอารมณ์ในดวงตาพลันอันตรธาน
ทันใดนั้นนางก็กำมีดที่เขาส่งมาแน่น แล้วแทงใส่จริง ๆ
ปลายมีดคมกริบจมหายในร่างอันเต็มไปด้วยเลือดเนื้อซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม
โลหิตสดไหลทะลักจากบริเวณท้องทันที
เสื้อคลุมนักพรตสีขาวหิมะของเซี่ยเวยเปือนเป็นวง
เจียงเสวี่ยหนิงคลายมือ
เขาเจ็บจนแทบตัวงอ ขณะเอามือปิดบาดแผลที่มีมีดปักคาก็ยังคงมองนาง ยื่นมือหาประหนึ่งคนจมน้ำไขว่คว้าเส้นฟาง “หนิงรอง…”
เจียงเสวี่ยหนิงกะพริบตา หยดน้ำตาจึงค่อยหลั่งริน “เซี่ยจวีอัน ท่านนี่มันน่าสมเพชนัก”
ท้ายที่สุดเซี่ยเวยก็ไม่อาจสัมผัสนาง
เจียงเสวี่ยหนิงคล้ายผ่านความฝันครั้งใหญ่มาหันกายเดินลงจากหอสังเกตการณ์โดยลืมแม้แต่จะปาดหยาดน้ำตา
