กล้ามีความหวังต่อคนผู้นี้แม้สักนิด ในเมื่อเขาจะถามให้ได้ นางก็จะเอ่ยคำพูดที่ไม่เคยบอกเมื่อวานให้หมดเปลือก “ปณิธานของเซียนเซิงสูงส่งก้าวไกล เป็นเมฆบนฟากฟั้า ส่วนศิษย์มองการณ์ใกล้แค่ผิวเผิน เป็นโคลนตมใต้ดินเจ้าค่ะ นกจาบมิอาจเข้าใจหงส์ฟั้าฉันใด ไม่อาจคุยเรื่องน้ำแข็งกับแมลงหน้าร้อนฉันนั้น เซียนเซิงกับข้าคนหนึ่งบนฟั้าคนหนึ่งใต้ดิน เดิมทีก็ไม่เหมาะสมกันอยู่แล้ว ตลอดชีวิตปุถุชนธรรมดาต้องการแค่ ‘ความสงบสุข’ เท่านั้นเอง เซียนเซิงโปรดมีเมตตาด้วยเจ้าค่ะ”
บทที่ 218 ดาบจากอดีต (2)มีเมตตา
ครั้นเซี่ยเวยได้ยินคำพูดนางก็คล้ายถูกน้ำเย็นราดใส่หน้า แม้แต่โลหิตซึ่งเดิมทีไหลเดือดพล่านในเส้นเลือดยังเย็นเฉียบ
ความหวานชื่นเมื่อตอนแรกคงอยู่ไม่นานความเจ็บปวดกลับเข้าเจาะหัวใจเสียดแทงกระดูก
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้ยินเขาตอบกลับก็หยักยิ้มมุมปากเยาะเย้ย “หากเซียนเซิงปล่อยวางไม่ได้หรือจะให้ข้านอนกับท่านสักสองปี รอจนท่านเบื่อ รังเกียจเมื่อใดค่อยปล่อยข้าไปดีเล่าเจ้าคะ”หากคำพูดก่อนเสมือนเพียงหยิบดาบทิ่มแทงเขา คำพูดนี้ก็คงแทบคว้านดวงใจ
นางถึงกับจงใจใช้วาจายั่วยุ
แรงปรารถนาและความผูกพันของเขาล้วนมาจากใจ แล้วจะปล่อยให้นางดูแคลนเช่นนี้หรือ
ในที่สุดความอำมหิตซึ่งฝังลึกในดวงตาก็ผุดพราย แต่เซี่ยเวยเพียงบีบมือนางแน่นขึ้น ก่อนเอ่ยทีละคำว่า “กล่าวคือแผนที่ข้าวาง ความรักใคร่และนิสัยของข้า ทำให้เจ้ารังเกียจกลัวจนอยากหนีสินะ เจ้าถ
