น นิ้วที่ทิ้งตกข้างลำตัวสั่นเทิ้ม ไม่หยุด
เหตุผลและประสบการณ์ต่าง ๆ นานาทั้งชาติก่อนและชาตินี้แล่นผ่านสมอง
ชั่วขณะหนึ่งก็เป็นประโยคอันแผ่วค่อยว่า“ฮองเฮาโปรดสำรวมกิริยาด้วย” ของเซี่ยจวีอันที่กำลังยิ้มอยู่ในวังกลางดึก อีกชั่วขณะก็เป็นประโยคที่อดกลั้นจนแทบเว้าวอนว่า “เจียงเสวี่ยหนิง อย่าไป” ยามเขาฉุดรั้งนางไว้ราวกับมีโทสะณ เรือนปีตู๋ยามต้นคิมหันต์…
ทันใดนั้นก็กลายเป็นหิมะตกหนักกว้างใหญ่ไพศาล
เป็นเขากำลังออกแรงบีบคอนางในถ้ำมืดพริบตาถัดมาก็เป็นปินระย้าทองในเรือนผมตกกระทบพื้นตำหนักคุนหนิง ค่อย ๆ ถูกย้อมสีด้วยแอ่ง โลหิตไหลคดเคี้ยว…
ความเจ็บปวดพรรค์นั้น ความหนาวเย็นเช่นนั้น คล้ายไม่เคยจาก ไปไหนเพียงเพราะนางได้เกิดใหม่อีกครา
เจียงเสวี่ยหนิงยกมือกดข้างลำคอ
ประหนึ่งเส้นเลือดที่กำลังเต้นตุบ ๆ ถูกกรีดด้วยมีดแหลม หากไม่อุด ให้แน่นจะมีโลหิตสดพุ่งทะลัก เจ็บเหลือเกิน เจ็บยิ่งนัก
ขนาดรอยแผลที่เยี่ยนหลินมอบให้เมื่อชาติที่แล้วนางยังไม่ลืมเลือน แล้วมีหรือนางจะยินดีกระโดดเข้าภูผาแห่งคมดาบ เข้าทะเลเพลิงอีกแห่งหน
ตั้งแต่ตอนกลับชาติมาเกิดใหม่ ก็มีบางสิ่งประทับอย่างลึกซึ้ง
นางถูกลิขิตให้ไม่อาจสลัดอดีตทิ้งได้หมดโดยสมบูรณ์
ไร้ซึ่งอดีตเหล่านั้น ก็ไร้ซึ่งเจียงเสวี่ยหนิงในตอนนี้
แม้สิ่งที่ประสบพบเจอชาติก่อนอาจนับได้ว่านางแส่หาเรื่องเอง พา ตัวเองไปสู่หายนะ ทว่าสุดท้ายแล้วเขานั่นละที่บีบคั้นนางจนตาย!
สิ่งที่วูบว
