ทางเดิน
เค้าโครงร่างของเขาแลสลัว
เจียงเสวี่ยหนิงอ้าปากอยากเอื้อนเอ่ย
แต่มือของเซี่ยจวีอันกลับไต่ขึ้นไปตามเอวคอด ก้มศีรษะประกบ ริมฝีปาก ฝั่ามือที่ขยับลูบไล้เย็นเฉียบ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “เจียงเสวี่ยหนิงนักปราชญ์เองก็ลุแก่โทสะเป็นเหมือนกัน”
ถึงเขาไม่ประพฤติกิจกาม ทว่าอารมณ์และความปรารถนาต่าง ๆ ล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์ต่างมี
เพียงแต่ตนอดกลั้น ไม่ปล่อยให้ความคิดชั่วร้ายและตัณหาอันไม่ ถูกต้องเข้าครอบงำ
ทว่าคืนนี้นางก็ดันยกสุราให้จอกหนึ่ง รบกวนจนเขาเกิดกิเลสไม่พิสุทธิ์ แช่น้ำเย็นถังหนึ่งก็ยังไม่อาจสะกดบรรเทาเพลิงที่ลุกโหมกระหน่ำ แล้วนาง ยังจะมาหาเรื่องเขาต่อหน้า เอ่ยวาจาไม่กี่ประโยคก็พานให้โกรธจนปวดใจอีก
แล้วจะยอมปล่อยนางไปได้อย่างไร
เซี่ยเวยมีใจหมายลงโทษ ทว่ายิ่งเข้าใกล้นางจนได้กลิ่นหอมหวาน กลับยิ่งสูญเสียการควบคุมปานราดน้ำมันใส่กองไฟ
ร่างกายของเจียงเสวี่ยหนิงอ่อนไหวบอบบางเสียจริง
เขาแตะต้องไม่กี่ทีก็แทบไร้สิ้นเรี่ยวแรง ทั้งตระหนกและรู้สึกไม่เป็นธรรม ยิ่งหวาดหวั่นอัดอั้นเหลือหลาย ครวญครางผะแผ่วลอดริมฝีปากขณะหลั่งหยาดน้ำจากหางตา
หยดน้ำตาอุ่นร้อนตกกระทบนิ้วของเขาที่กำลังบีบคาง
หลังจากเซี่ยเวยจำกัดการเคลื่อนไหวนางได้ก็หยุดมือ
ชั่วขณะนี้บอกไม่ถูกจริง ๆ ว่าสงสารหรือโมโหมากกว่ากัน ความ เมตตาดุจพระโพธิสัตว์บังเกิดหมายจะปล่อยนางไป แต่เพลิงร้อนระอุในตัวกลับยังไม่เลือนหาย ซ้ำยังหงุดหงิดโกรธแค้นจึงไม่อย
