า เสิ่นเจี้ยแทน คอยทำพวกเรื่องที่จำเป็นต้องทำทว่าไม่เสนาะหูนักแก่ ราชสำนักโดยเฉพาะ
หากพูดถึงความสามารถ แน่นอนว่าไม่ด้อย
น่าเสียดายก็แค่ตอนนางกำลังรบรากับเซียวซูเจ้าสุนัขตัวนี้ดันแว้งกัดคราหนึ่งจนนางตกอับไร้หนทางจะกู้คืน ซ้ำร้ายยังลุกลามไปถึงจางเจอ
ชาตินี้รักษาบุตรในครรภ์ของเวินเจี๋ยอวี๋เอาไว้ได้ ทั้งยังคลอดองค์ชายอย่างราบรื่น
เสิ่นหลางเองก็ไม่ได้สิ้นพระชนม์กะทันหันอย่างปริศนา
เป็นเหตุให้เสิ่นเจี้ยยังคงเป็นหลินจื๋ออ๋องไม่ได้ถูกแต่งตั้งเป็น ‘พระ อนุชารัชทายาท’ และยิ่งไม่ได้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ผู้ที่โจวอิ๋นจือรับใช้ย่อมกลายเป็นเสิ่นหลางที่กำลังครองราชย์ ทว่าเสิ่นหลางนิสัยใจคอเหี้ยมโหด ไม่ได้โดดเด่นเรื่องการว่าราชการ แต่ชำนาญศาสตร์ควบคุมใจคนและใช้ อำนาจของผู้เป็นฮ่องเต้ จึงกล่าวได้ว่าไว้วางใจและให้ความสำคัญแก่คมดาบคนสนิทที่ทำงานสกปรกได้ทุกสิ่งยิ่งกว่าเสิ่นเจี้ยที่ขึ้นครองราชย์ในภายหลังเมื่อชาติก่อนเสียอีก
เจียงเสวี่ยหนิงออกจากเมืองหลวงสองปีแล้วเดิมก็ไม่ได้ต้องการให้ คนในเมืองหลวงสังเกตเห็นร่องรอยจึงแทบจะตัดขาดกับทางนั้นกระทั่งจดหมายสักสองสามฉบับยังคร้านจะส่งกลับจวนตระกูลเจียง
นางที่เป็นเช่นนี้ย่อมไร้ประโยชน์ต่ออาชีพการงานของโจวอิ๋นจืออีก
เมื่อก่อนยังเคยได้ข่าวว่าเขาไปเยือนจวนตระกูลเจียงบ่อย ๆ แต่ต่อมายิ่งได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้ก็ได้กุมอำนาจใหญ่ในองครักษ์เสื้อแพรเจียงปั๋อโหยวที่เป็นเพ
