กลับมา
เพื่อนเล่นสมัยเด็กกลายเป็นแม่ทัพผู้ปกครองสามกองทัพ ขณะนี้ กำลังอยู่บนหลังอาชากีบเท้าดำชั้นยอดนำหน้ารถโดยสาร แสงสุริยาที่ ค่อย ๆสว่างไสวตกกระทบบนบ่า
เสิ่นจื่ออีเพียงรู้สึกว่าสรรพสิ่งยังคงเดิม ทว่าคนกลับเปลี่ยนไป
ถึงขั้นมีแต่ความอ้างว้างเต็มหัวใจ มิได้ปีติยินดีนัก
ช่วงท้องซึ่งนูนออกปั่าวประกาศเรื่องที่นางกำลังจะเป็นแม่คนอย่างชัดเจน ทั้งยังทำให้นางกังวลถึงสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนที่ตนจะต้องเผชิญในไม่ช้าอย่างเลี่ยงไม่ได้
ทุกอย่างแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ขณะรถม้าเข้าใกล้ด่านเยี่ยนเหมิน
เวลานี้ทั้งในและนอกกำแพงเมือง นายทหารทั้งหมดจัดแถวเสร็จสรรพเบื้องล่าง สวมเกราะกันครบครัน บนใบหน้าบางคนมีรอยแผลเปือนเลือด ที่ยังไม่แห้งดี แต่ไม่ว่าจะอยู่ในวัยฉกรรจ์หรือวัยเยาว์ต่างก็ยืนหันไปทาง ทุ่งรกร้างทิศตะวันตกเฉียงเหนือ!
ไม่รู้ใครเห็นขบวนคดเคี้ยวดั่งมังกรยาวและธงแม่ทัพหน้าขบวนจาก ไกล ๆ เป็นคนแรก พลันโห่ร้องยินดี “ธงแม่ทัพของแม่ทัพเยี่ยน เป็น ธงแม่ทัพของแม่ทัพเยี่ยน! องค์หญิงเสด็จกลับมาแล้ว องค์หญิงเสด็จกลับ มาแล้ว…”
เจียงเสวี่ยหนิงสะท้านไปทั้งร่างในพริบตา
หลังมาถึงด่านเยี่ยนเหมิน นางก็ขึ้นหอสังเกตการณ์แล้วทอดสายตา มองไปไกลตามเซี่ยเวย ดวงอาทิตย์ซึ่งกำลังขึ้นทางตะวันออกเปล่งแสง แรงกล้า ทำให้นางไม่อาจลืมตากว้างและมองไม่ชัดนัก
กระทั่งขบวนรถยาวเหยียดข้ามผ่านจุดแสงระยิบระยับในครรลอง สายตา นางถึงเห็นรถม้
