เลือดต่างคิดอ่านแผนการเป็นอย่างดี ไฉนสีหน้าเถ้าแก่หลี่ว์ดูเหมือนคนเสียฮูหยินแล้วยังเสียกองทัพ[1]ไปได้”
สีหน้าของหลี่ว์เสี่ยนเปลี่ยนไปในบัดดล ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงเดินเอามือไพล่หลัง ยิ่งคิดยิ่งมีความสุขกับปฏิกิริยาดังกล่าว สักพักก็หยุดฝีเท้าแล้ว ขยับเข้าใกล้ พลันกดเสียงเบาถามประโยคหนึ่งว่า “ข้องใจมาตั้งนาน ที่แท้เจ้าสนใจฟางอิ๋นของเราหรือนี่”
หลี่ว์เสี่ยนแค่นหัวเราะสีหน้าเย็นชา “ล้อเล่นอะไรของท่าน!”
เจียงเสวี่ยหนิงเลิกคิ้วหลี่ว์เสี่ยนเอ่ยต่ออย่างเย็นชา “สตรีมีสามีแล้ว! คนแซ่หลี่ว์ยังไม่ต่ำตมถึงขั้นนั้นหรอก”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ ท่าทางสบายอารมณ์ในตอนแรกของเจียงเสวี่ยหนิงก็สลายวับ ดวงตาซุกซ่อนประกายแสงเย็นเยียบ กล่าวแค่ว่า “เจ้าเองก็รู้เหมือนกันนี่ กว่าความสัมพันธ์ของฟางอิ๋นกับคุณชายเหรินจะมาถึงขั้นนี้ ได้นั้นไม่ง่าย พอครานี้เห็นคนจะตกลงปลงใจกันแล้ว ข้าว่าคนฉลาดอย่าง เถ้าแก่หลี่ว์ก็ย่อมคำนึงความเหมาะสมได้อย่ายื่นเท้าเข้ามาสอดเลย”
หลี่ว์เสี่ยนแค่นหัวเราะ “สามีภรรยาปลอม ๆก็นับด้วยหรือ”
ถึงคราวเจียงเสวี่ยหนิงตกตะลึงบ้าง เขารู้ด้วยหรือนี่
หลี่ว์เสี่ยนกลับคร้านจะอธิบาย
เขาสะบัดชายเสื้อจะเดินจากไป
เจียงเสวี่ยหนิงเงียบไปครู่หนึ่งก็จ้องเขา ทันใดนั้นพลันฉุกคิดบางอย่างได้จนหัวเราะขึ้นมา “เอ๋ความเป็นอริที่เจ้ามีต่อข้าเมื่อตอนกลางวัน หรือจะเป็นเพราะโหยวฟางอิ๋นใส่ใจข้ามากกว่า เจ้าก็เลยอิจฉา”
นางเห็นหลี
