ก หากเสร็จธุระเมื่อใด เกรงว่าแค่ถอนตัวออกจากมือเซี่ยเวยเฉย ๆ คงยังไม่พอ
แต่ไม่ว่าอย่างไร เจียงเสวี่ยหนิงก็พึงใจยิ่งนักที่มีผู้ชายมาอิจฉา
ทว่ายามนอนตอนค่ำกลับฝันร้าย
เป็นมาหลายคืนแล้ว
นางฝันเห็นตัวเองยืนบนหน้าผาสูง ภูผาชันแทบจะเป็นแนวดิ่ง กระทั่งต้นสนเหี่ยวเฉาต้นไม้เก่าแก่ก็ไม่อาจหยั่งรากบนผานั้น
เบื้องหน้าเป็นเหวลึก
มองปราดเดียวก็พบแต่ความมืดสนิทประหนึ่งน้ำหมึก
ข้างล่างเหวลึกมีลมกระโชก หวีดหวิวไม่หยุดราวกับเสียงภูตผีร้าย
นางอยากสอดส่องทว่ายืนไม่นิ่ง ก้อนหินเล็กๆ ข้างเท้าจึงร่วงกราว จากผาลงไปในหุบเหวทว่าผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่ได้ยินเสียงสะท้อนกลับมา
ความหวาดหวั่นประการหนึ่งเข้าครอบงำ
คล้ายกลัวว่าหุบเหวลึกจะมีอสุรกายสักตัวโผล่ออกมาจับกินอย่างไรอย่างนั้น นางยกเท้าถอย หมายจะออกห่าง
ทว่ามือข้างหนึ่งกลับยื่นจากข้างหลังมากดไหล่นางเอาไว้ ส่วนแขน อีกข้างโอบรอบช่วงเอว
ลมหายใจของคนผู้นั้นพ่นรดใบหู ชิดใกล้แก้มนาง
เป็นเซี่ยเวยนั่นเองที่ขวางทางหนี เอ่ยข้างหูนางว่า “ลึกขนาดนี้ หาก เจ้าไม่กระโดดลงไปแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นหรือตาย”
ไม่…สองมือเปียมพละกำลังของเขาพลันผลักนางสู่เหวลึกเบื้องหน้า!
นางกรีดร้องในพริบตา
ภาพเหวลึกปะทะใบหน้า นางถูกความรู้สึกไร้น้ำหนักเข้าห่อหุ้ม ห้วงความหวาดกลัวถูกขยายถึงขีดสุด หลั่งเหงื่อเย็นท่วมร่าง สะดุ้งตื่นจากฝันซ้ำซากนี้อีกครั้ง
สิ่งที่ดังก้องข้างหูกลับไม่ใช่ประโยคในฝ
