***
ตะวันคล้อยสีดุจโลหิต
ณ เมืองชายแดนอันรกร้างว่างเปล่า
ลมเหนือพัดมาจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ธงผืนเก่าเปรอะเปือน ฝุั่นธุลีโบกสะบัดเหนือกำแพงเมือง ด้านนอกเป็นค่ายพักประจำการของ ทหารชายแดนเรียงกันเป็นพืด ใบไม้ร่วงโปรยปรายลงบนแท่นบัญชาการสูง เขี้ยวเล็บกิเลนทองแดงขาดการเช็ดถูจนขึ้นรอยสนิมเป็นด่างดวง
เค้าโครงใบหน้าของชายหนุ่มลึกชัดกว่าสมัยวัยเยาว์พอควร ดวงตา คู่นั้นก็หนักแน่นและซ่อนคมกว่าเมื่อกาลก่อนอยู่บ้าง
ทว่ายามตวัดดวงตาขึ้น กลับยังคงประหนึ่งกระบี่ไร้ฝัก…
เจิดจ้าดุจอาทิตย์ร้อนแรง ฉายแววคมกริบถ้วนทั่ว!
เขาสวมเสื้อรัดรูปสีน้ำเงินเข้ม ปลายแขนเสื้อมัดแน่น ท่อนแขน ทรงพลังมีเส้นกล้ามเนื้องดงาม ช่วงเอวและหลังตรงตระหง่าน ยิ่งให้ความรู้สึกงดงามแฝงพละกำลัง ฝั่ามือที่มีไตด้านประปรายเพราะคมดาบค่อย ๆ ลูบผ่านกิเลนเปือนสนิมแกะสลักจากทองแดง
บางอย่างคืบคลานมาตามลวดลายเก่าแก่นั้น
เย็นเฉียบถึงปานนี้แท้ ๆ เยี่ยนหลินกลับสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ ห่างหายไปนาน
แท่นบัญชาการสูงจากพื้นสามจั้ง กว้างหนึ่งร้อยฉื่อ
มีขบวนทหารชายแดนห้าหมื่นนายอยู่เบื้องล่าง!
ทว่ามีเพียงตัวเขายืนบนแท่นสูงตามลำพังยามช้อนตามองก็พบแต่ ความรกร้างกว้างใหญ่ธงพลิ้วไหวตามสายลม เมฆครึ้มทั่วผืนปฐพี แสงประกายกระบี่ราวกับเกล็ดหิมะปกคลุม!
