กับเซี่ยเวยก็ควบ ม้าหนีเข้าปั่า เตาฉินคอยขัดขวางพวกที่เหลือ
ทว่าศัตรูมีกำลังมากกว่าจึงยากจะต้านทาน
เตาฉินมุ่งหน้าหนีถ่วงเวลาอยู่นาน จวบจนฝังเจี้ยนซูจัดการพวก สะกดรอยตามเสร็จก็วกกลับมาตามถนนเส้นนั้น เข้าตีฝั่าจากทางด้านหลังช่วยไว้ได้พอดี
แต่ฝั่ายตรงข้ามมีจำนวนไม่น้อย พวกเขาไม่ค่อยกล้าต่อสู้ชุลมุนใน ถิ่นกันดาร จึงเลือกถอยก่อนโดยนำตราประจำตัวของเซี่ยเวยเร่งกลับไปขอทัพเสริมที่เมืองจี่หนาน
ฝั่ายตรงข้ามย่อมไม่กล้าอยู่รั้ง ครั้นค้นจนทั่วปั่าเขาในวันถัดมาก็ ล่าถอย
เจี้ยนซูและเตาฉินนำกำลังคนเข้าค้นหาในปั่าลึก
“ต้องขอบคุณที่โชคเข้าข้าง เซียนเซิงวางอุบายหลอกศัตรู แต่พวกเราเป็นฝั่ายเจอม้าตัวนั้นจนตามไปถึงเชิงเขาจุดที่พวกท่านทิ้งม้าได้”เสียวเปั่าเล่าพลางเปิดหน้าต่างตะโกนบอกใครสักคนข้างนอกว่า “ยกโจ๊กเข้ามา” แล้วค่อยเล่าต่อ“ภูเขาลูกใหญ่ออกอย่างนั้น ซ้ำยังมีหิมะตก พี่เตาฉินกับ พี่เจี้ยนซูร้อนใจจะแย่ ยังดีที่มุ่งหน้าค้นหาไปตามภูเขาสองลูกก็พบร่องรอยของพวกท่าน และเจอรอยมีดสลักสัญลักษณ์บอกทางตามต้นไม้ใหญ่จึง ข้ามเขาไปหา ไม่ง่ายเลยกว่าจะพบท่านกับเซียนเซิง”
รอยมีดทำสัญลักษณ์บอกทางหรือเจียงเสวี่ยหนิงพบว่าตนถึงกับจับสังเกตไม่ได้คงเป็นร่องรอยที่เซี่ยจวีอันทิ้งไว้ตอนออกไปล่าสัตว์
คนผู้นี้กลับละเอียดรอบคอบนัก
นอกจากนี้เขายังวางใจฝีมือของเตาฉินและเจี้ยนซูมากด้วย
ที่ไม่ได้ทำตั้งแต่แรกเพราะเกรงว่ากองกำลังไล่ล่
