าจะเจอร่องรอย ครั้นข้ามเขาสองลูกแล้วจึงเริ่มทิ้งสัญลักษณ์ไว้ อย่างไรเสียเตาฉินกับเจี้ยนซูก็ต้องไขปริศนาได้และไม่ยอมแพ้ที่จะตามหาแน่นอน
ดังนั้นพวกเขาย่อมค้นพบสัญลักษณ์ที่ทิ้งไว้
แล้วค่อยตามรอยมาจนเจอพวกนางอีกทีเช่นนี้ก็ราบรื่นเป็นไปตาม แผน หากหิมะไม่ตกหนักกะทันหัน บางทีพวกนางอาจพ้นความลำบากเร็วกว่าเดิม
หมอจับชีพจรเสร็จจึงกล่าวว่า “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าแค่หลับไปเท่านั้น โดนความหนาวเย็นมาพักผ่อนสักหน่อยก็เป็นอันใช้ได้ แม่นาง ท่านไม่เป็นอะไรหรอก ข้าจ่ายยาบำรุงความอบอุ่นให้สักหน่อยก็พอ แต่ต้องกินให้อิ่ม และแต่งกายอุ่นๆ เข้าไว้เล่า”
เสียวเปั่ากล่าว “อย่างนั้นก็ดี”ท่านหมอลุกขึ้นเขียนใบสั่งยา
เจียงเสวี่ยหนิงขมวดคิ้วถาม “ท่านหมอ ท่านไปตรวจเซี่ยเวยแล้วถึง แวะมาหรือ”
หมอได้ยินนางเอ่ยชื่อเซี่ยเวยตรง ๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจ ตอบกลับว่า“ถูกต้อง”
แววตาเจียงเสวี่ยหนิงมีประกายวาบผ่าน นางกล่าวกลั้วหัวเราะ “เขาเสพผงห้าศิลา ร่างกายยังดีอยู่หรือ”คำพูดนี้เสี่ยงยิ่งนัก
เพราะตัวนางไม่ได้เห็นเซี่ยเวยเสพยากับตาตนเอง และไม่เคยได้ยิน เรื่องทำนองนี้มาก่อนแต่กลับถามอย่างเป็นปกติราวกับรู้เรื่องราวอยู่ลึกๆ จนคนทั่วไปคงไม่ติดใจสงสัย
ตามหลักแล้วท่านหมอไม่น่าจับได้
ไม่นึกเลยว่าพอเขาได้ยินก็เหลือบมองเจียงเสวี่ยหนิงด้วยท่าทางคล้ายสังเกตเห็นบางสิ่งกล่าวว่า “แม่นางไม่ต้องกังวล ผงห้าศิลามีอีกชื่อว่า
