ๆ จมูกกลับไวนัก”เซี่ยเวยไม่ถามว่านางรู้ได้อย่างไรเพราะเห็น ๆกันอยู่ทนโท่ ถามแค่ว่า “เหตุใดเมื่อคืนถึงไม่รับปาก”
เจียงเสวี่ยหนิงยิ้มเย็น “รับปากว่าจะตายพร้อมท่านน่ะหรือ”
เซี่ยเวยเงียบไปพักใหญ่ เทียบกับเมื่อคืนแล้วท่าทีเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน คิ้วยาวจมูกโด่งตาเรียวปากบาง ดูไม่แยแสทั้งยังไม่ปฏิเสธข้อสงสัยของนาง “ทำไมหรือ”
ยังมีหน้ามาถามอีกว่าทำไม
คนปกติที่ไหนจะอยากตายเล่า!เจียงเสวี่ยหนิงออกแรงฉีกส่วนที่ไหม้เกรียมนึกอยากตอกกลับสักหน่อย แต่สุดท้ายถ้อยคำที่หลุดจากปากก็ยังประนีประนอมอ่อนข้ออยู่ดี
เพราะนางรู้ว่า เมื่อคืนคนคนนี้จริงจัง
นางจึงตอบ “ข้ากลัวเจ็บเจ้าค่ะ”
ใครจะคาดว่าเซี่ยเวยกลับถามต่อ “หากไม่เจ็บเล่า”
ความตายจะไม่เจ็บได้อย่างไร
เจียงเสวี่ยหนิงมองเนื้อไหม้เกรียมชิ้นนั้นเหม่อ ๆ สักพัก ก่อนมอง เซี่ยเวยอีกคราแล้วตอบจริงจังแบบหาได้ยาก “หากมีชีวิตอยู่ก็จะยังกินดื่ม เพลิดเพลินกับอีกหลายสิ่งได้ไม่มีสิ้นสุด ข้าไม่เพียงหวังอยากมีชีวิตอยู่ เท่านั้นนะ ยังหวังจะอยู่ต่อไปให้นานขึ้นอีกสักนิดและมีอายุยืนขึ้นอีก สักหน่อยด้วย เซี่ยเซียนเซิง ประโยคนั้นของท่านข้าเก็บมาคิดเป็นเวลา สองปีแล้ว ชีวิตคนเราบนโลกนี้ไร้ซึ่งอิสระ ท่านกล่าวได้ถูกต้องจริง ๆ ข้าทั้งอาลัยองค์หญิง อาวรณ์เยี่ยนหลิน เป็นห่วงฟางอิ๋น…คนตั้งมากขนาดนั้นต้องการข้าและชมชอบข้า จะให้ข้าตายข้าก็ทำใจไม่ลง หากอยู่ต่อได้อีก สักวันข้าก็จะอยู่ ต่
