กไปนอกถ้ำ
หิมะหยุดตกแล้ว
ซ้ำยังเริ่มละลายเล็กน้อย
แต่ครั้นย่ำลงบนพื้นหิมะก็จมลึกถึงครึ่งน่อง
เมื่อมองภูเขาไกล ๆ สลับทับซ้อน ก็พบว่าแม้ระยะทางเหลืออีกไม่ มาก แต่สภาพเช่นนี้พวกนางเองก็ยากจะมุ่งหน้าข้ามเขาไปถึงจี่หนาน
บทที่ 200 รอดต่อไป (2)ทว่า…
เจียงเสวี่ยหนิงทอดสายตามองภูเขาลูกไกล
ความจริงค่ำวานนี้นางมาดูแล้ว
เพียงแต่เวลานั้นแสงยังสลัวจนมองไม่ถนัด
ทว่ายามนี้ฟั้าสว่าง ทุกสิ่งที่พร่ามัวเมื่อคืนกลับมากระจ่างชัด
ฝังตะวันออกเฉียงใต้ของภูเขาลูกนั้นไม่ค่อยมีหิมะ!ครานี้แม้แต่ตาเปล่าก็ยังมองเห็นแถบสีเหลืองเฉากระดำกระด่างตรงผืนปั่าทึบบนไหล่เขา…
หัวใจของนางกระตุกอย่างแรง สูดลมหายใจลึก ๆ เฮือกหนึ่ง เนื้อ ชิ้นนั้นก็ไม่กินมันแล้ว นางรีบกลับเข้าถ้ำมาโพล่งบอกเซี่ยเวย “รีบเดินทางกลับกันเดี๋ยวนี้เลย อ้อมไปหลังเขาลูกนี้กันเจ้าค่ะ!”
เซี่ยเวยมองตามเสียงของนาง
ทว่าสีขาวจ้าสุดลูกหูลูกตาข้างหลังทำให้เขาต้องหลับตา
เจียงเสวี่ยหนิงไม่อธิบายเพิ่มเติม เริ่มเก็บข้าวของในถ้ำที่นำติดตัว ไปได้ กล่าวเร็วปรื๋อ “เมื่อครู่ข้าเพิ่งเห็นว่า ภูเขาข้างหน้ามีหิมะเฉพาะตรงฟากตะวันตกเฉียงเหนือ ส่วนฝังตะวันออกเฉียงใต้ไม่มีหิมะเจ้าค่ะ! หาก พายุหิมะพัดจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ เช่นนั้นสันเขาด้านหลังพวกเรา ก็จะมีหิมะไม่มาก! อาจยังลำบากอยู่ แต่อย่างน้อยท่านก็จะมองเห็น พวกเราจะไม่อดตาย!”
เซี่ยเวยนั่งนิ่งไม่ขยับ
เจียงเสวี่ยหนิงเก็บคัน
