หลังคาวังเรียงรายซ้อนกันอย่างงดงาม
หิมะแรกขาวโพลน นำพาให้คนในวังปีติยินดี
สตรีผู้ยังอ่อนวัยหยุดเดินจัดแขนเสื้อให้เขาพลางหัวเราะแผ่ว “หิมะตกเป็นลางบอกความอุดมสมบูรณ์ในปีถัดไป หนาวนี้หิมะตกแล้ว คงเก็บเกี่ยวพืชผลไร่นาปีหน้าได้มาก เหล่าราษฎรก็คงยิ่งผาสุก”
ดวงหน้านั้นคงสดใสงดงาม
ทว่าจะพยายามเช่นไร เขาก็จำภาพรายละเอียดได้เพียงเลือนราง ไม่อาจมองเห็นเค้าโครงชัดเจน
มีแค่ความอบอุ่นกลางฝั่ามือเขาซึ่งยกขึ้นเท่านั้นที่ประทับสลักลึก
แต่ละย่างก้าวเข้าสู่รั้ววังผ่านทางเดินทอดยาวเขาขึ้นบันไดแล้ว ค้อมกายคำนับตามอย่างนางเหล่าผู้คนสวมแพรพรรณงดงามเชื้อเชิญร่ำสุรายินดีและสนทนาพาที
องค์รัชทายาทเสิ่นหลางพาพระสหายร่วมศึกษาคนอื่น ๆ เข้ามา แล้วลากเขาไปเล่นหมากรุกข้างตำหนัก
เขาเล่นไปสองสามกระดานก็ง่วง
สตรีนางนั้นเข้ามาให้ข้ารับใช้ในวังพาเขาไปนอนหลับพักผ่อนในห้อง
เขาหลับฝัน
ฝันเห็นฤดูร้อน ท่านน้าชายโน้มกิ่งลูกไม้ต้นใหม่ เด็ดผลสดสีแดงปลั่ง ฝันเห็นตนนั่งดีดพิณใต้ชายหลังคา ทำนองซึ่งเดิมเล่นไม่ได้เรื่องพลันไพเราะนุ่มหู ฝันเห็นว่าในที่สุดห้องครัวก็ทำขนมแผ่นท้อเลิศรสจานหนึ่ง เขา หัวเราะร่ายกจานจะวิ่งไปข้างนอก…
ก่อนจะลื่นไถลแล้วตื่นทันที
พอลืมตาก็พบว่าด้านนอกฟั้ามืดสนิทแล้วห้องพักไม่มีข้าราชบริพารปรากฏตัวเลยแม้สักคน
มีแต่เสียงร่ำไห้แผ่วเบาแว่วมา
เขาลุกจากตั่งแล้วเดินออกไป เห็นข้าราชบริพารอายุน้อยสองสามคนกอดกันน้ำตาไห
