ลพราก สะอื้นไม่หยุด สตรีอ่อนวัยนางนั้นอยู่กับหญิงผู้สวมมงกุฎหงส์บนศีรษะ มีนารีสวมชุดชาววังคนอื่นนั่งอยู่ใกล้ ๆ ใบหน้านาง ปรากฏร่องรอยระทมยากจะปกปิด ทว่ายามเห็นเขาก็ยังรักษารอยยิ้มไว้ ตามเดิมก่อนกวักมือให้เข้าไปหา
เขาถามว่าเกิดอะไรขึ้น
นางตอบว่าไม่มีอะไร ไม่ช้าก็จะดีเอง
เด็กอายุน้อยแม้ยังไม่ค่อยรู้ประสา ทว่าก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความหวาดหวั่นจาง ๆ ในอากาศแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา
ยามเที่ยงคืน แม่ทัพองครักษ์เฝั้าประตูวังที่เขาเคยพบก็รี่เข้ามาพร้อมชุดเกราะเปือนโลหิตฝั่ายนั้นคุกเข่าคำนับฮองเฮาพลางร่ำร้อง “เมืองหลวงกำลังแตกพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาโปรดเสด็จเปิดทางลับลงสู่ตำหนักใต้ดินปกปั้ององค์รัชทายาทด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ดังนั้นพวกเขาจึงถูกปิดตา
ในความมืดมิด มีเพียงมือสตรีนางนั้นที่บีบมือเขาแนบแน่น
เมื่อผ้าผูกตาถูกแกะ พวกเขาก็มาอยู่ในห้องอันมืดทึบใต้ดิน ยังคง ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ย่ำเหนือศีรษะผสานกับเสียงดาบกระบี่ฟาดฟันต่อเนื่องแทบสองวันสองคืนเต็ม
ก่อนหลับไปเขายังได้ยิน
ลืมตาตื่นอีกคราก็ยังได้ยินอยู่
จวบจนวันที่สามเสียงจึงค่อยซาลงจนไม่ได้ยินอีก
ผู้คนซึ่งซ่อนตัวในห้องมืดจนอิดโรยไปมากแทบร่ำไห้ด้วยความปีติยินดีทว่าฮองเฮากลับรับสั่งเฉียบขาดไม่อนุญาตให้พวกเขาร้อง
สตรีอ่อนวัยดึงเขาเข้าสู่อ้อมกอด กล่าวว่าท่านน้าชายและบิดาล้วน เป็นแม่ทัพใหญ่คุมกำลังพลนับแสน ไม่ช้าจะได้ข่าวแล้วรีบกลับมาพา พวกเราไปจากที่นี่
