!”
“ก็เพราะลูกข้าเป็นเจ้าแผ่นดิน ส่วนเขาเป็นข้าแผ่นดิน! ข้าแผ่นดิน พลีชีพเพื่อเจ้าแผ่นดิน…ฐานันดรต่าง ย่อมมีค่าไม่เท่ากัน!”ด้วยเสิ่นหลางเป็นเจ้าแผ่นดิน ส่วนเขาคือข้าแผ่นดิน
ด้วยฐานะที่แตกต่าง ค่าจึงไม่เท่าเทียม!
ข้าแผ่นดินต้องตายแทนเจ้าแผ่นดิน
เขายืนเงียบหลังม่านลูกปัด มองเห็นสตรีอ่อนวัยผู้นั้นฟูมฟายปิมจะขาดใจ ปิดหน้าทรุดลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ส่วนสตรีอีกนางสั่งเสียงเข้มและเย็นชา “ไปตามซื่อจื่อน้อยมา”
ขันทีด้านข้างค้อมกายแล้วเดินมาเปิดม่านทางนี้ ครั้นเห็นเขายืนอยู่ก็อุทานตกใจ รีบหมอบลงกับพื้นละล่ำละลักถามเสียงสั่นราวกับเห็นผี“ซื่อจื่อ เหตุ เหตุใดมาอยู่ตรงนี้เล่า”
ร่างของเซียวฮองเฮาผู้สวมมงกุฎหงส์แข็งค้างทันใด ความฉุนเฉียวบนใบหน้ายังไม่คลายทว่ายามหันมองเขาก็กลับสนิทสนมอบอุ่นเช่นปกติซ้ำยังส่งยิ้มให้ “อะไรกัน นอนไม่หลับหรือ พอดีเชียว อามีเรื่องจะปรึกษาเจ้า”
เขายืนนิ่ง ไม่ได้เดินไปหา
เซียวฮองเฮากลับเป็นฝั่ายเข้ามาใกล้ ย่อกายลงตรงหน้า “ตำรา มหาปราชญ์ว่าไว้ พึงภักดีต่อเจ้าแผ่นดิน ยามนี้ข้างนอกมีคนเลวจะจับองค์รัชทายาท ตัวเจ้าเป็นสหายร่วมศึกษาของพระองค์จะยอมแต่งกายเป็น องค์รัชทายาทออกไปแทนหรือไม่”
บทที่ 198 มารฝัน (2)เขาเงยหน้ามองมุมหนึ่ง
เสิ่นหลางผู้อายุไล่เลี่ยกันนั่งขดตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ครั้นสบตาเขาก็ เสหลบเล็กน้อย ทว่าพริบตาเดียวก็จับจ้องมาอย่างดุร้าย ลุกพรวดขึงขัง “เจ้าแผ่นดิน
