เนินจึงเริ่มไม่ยอมไปต่อ
เซี่ยเวยพลิกกายลงจากม้า ยื่นมือให้เจียงเสวี่ยหนิง “ลงมา”
เจียงเสวี่ยหนิงวางมือลงบนฝั่ามือเขาตามจิตใต้สำนึก
เขาออกแรงทาบอีกมือบนเอวนางเพื่อประคองลงจากม้า ครั้นนางยืนมั่นคงดีแล้ว เขาก็ไม่ได้กล่าวอันใด เพียงฉวยแล่งธนูที่แขวนกับอานม้าลงมาสะพายหลัง จากนั้นใช้คันธนูหวดบั้นท้ายม้าอย่างแรง
ม้าเจ็บปวดจนร้องฮี้ ยกกีบหน้าตะบึงเร็วรี่เข้าปั่าไป
ตลอดทางชนกิ่งไม้หัก เหยียบย่ำใบไม้เน่าเปือย
ทิ้งร่องรอยอันแจ่มชัดไว้เบื้องหลัง
เซี่ยเวยไม่ได้ไปตามทิศนั้น กลับเดินไปตามทางลงเนินเขาเจียงเสวี่ยหนิงสับสน “พวกเราหนีไปเช่นนี้แล้วฝังเตาฉินจะทำเช่นไรเล่าเจ้าคะ ไหนจะเจี้ยนซูอีก!”
เซี่ยเวยไม่แม้แต่จะหันศีรษะกลับมา “ไม่ถึงตายหรอก”
เจียงเสวี่ยหนิงใจสั่นสะท้าน เดินตามเขาอย่างค่อนข้างอ่อนล้า ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าสถานการณ์อเนจอนาถนี้คุ้น ๆ อย่างอธิบายไม่ถูก นางจึง หัวเราะอย่างเจืออารมณ์เยาะหยันตนเอง “นับว่าข้าได้ค้นพบแล้วเจ้าค่ะ ติดตามเซียนเซิงนี่นะไม่มีคืนวันสุขสงบเลย ทั้งที่เคยร่วมทางด้วยกันมาก็แค่สามหน ทว่าแต่ละหนล้วนประสบเคราะห์ ยามก่อนถูกลอบจู่โจม ยามนี้ ก็ถูกลอบสังหาร ชีวิตน้อย ๆ ถูกมัดไว้กับปลายดาบหมดสิ้นแล้ว!”
“…”
ฝีเท้าเซี่ยเวยพลันหยุด
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ทันระวังจึงชนเข้า กระแทกแผ่นหลังหยัดตรงของ เขาพอดี เจ็บจนอดแยกเขี้ยวไม่ได้ นางเงยหน้าขึ้น “เซียนเซิง?”
เซี่ยเวยชำเลืองมา กลางปั่าเ
