สั่งอย่างเฉียบขาดด้วยน้ำเสียงที่แทบ จับเป็นน้ำแข็ง “พวกเจ้ามุ่งหน้าต่อไป!”
เตาฉินขานตอบทันที “ขอรับ!”
เจียงเสวี่ยหนิงยังขวัญเสีย ไม่ทันตกผลึกความหมายที่แท้จริงของ วาจาเซี่ยเวยก็พลันเห็นเขาวกหัวม้ากลับ พานางห้อสู่กลางปั่าลึกอันเงียบสงัดด้านข้าง!
ปั่าเขามีเงาไม้ปกคลุมทับซ้อน บรรยากาศอึมครึมมืดหม่น อาชาที่ ตื่นตระหนกควบตะบึงไวว่อง
แทนที่จะเหมือนม้าพาพวกตนลอดผ่านปั่ากลับกลายเป็นเสมือนว่า ปั่าทึบที่ทั้งลึกและเงียบเชียบเป็นฝั่ายพุ่งเข้าหาแทน ลมหนาวที่ตีเข้าหน้ากลืนทับถ้อยคำของเจียงเสวี่ยหนิงจนต้องขดกายสั่นในอ้อมแขนทั้งสอง ของเซี่ยเวยและหลับตาแน่นอย่างเลี่ยงไม่ได้
ไม่นานเสียงประจัญบานก็ดังมาจากด้านหลัง
บางคราปะปนด้วยเสียงร้องครวญครางของมนุษย์เพียงแต่เสียงสับสนวุ่นวายเกินไปจนยากจะตัดสินสถานการณ์การ สู้รบ
เซี่ยเวยไม่หันศีรษะกลับไปสักครั้ง
ใจเย็นจนแทบใกล้เคียงความเลือดเย็น
ม้าทะยานตรงไปยังส่วนลึกของปั่า
แม้ลูกศรของเหล่ามือสังหารที่ลอบโจมตีเมื่อครู่จะมาถึง ตัวคนก็ยัง ห่างจากพวกเขาระดับหนึ่ง กลางความมืดเช่นนี้พวกนั้นจึงไม่อาจแยกแยะ ได้ในทันทีว่าทั้งคู่ออกจากรถม้ามาแล้วอีกทั้งไม่อาจมั่นใจได้ด้วยว่ามีม้า ตัวหนึ่งหายไปจากกลุ่มหรือไม่…นี่คือโอกาสรอดชีวิตที่ดีที่สุด!
ไม่รู้ว่าควบไปข้างหน้านานแค่ไหนแล้ว ผืนปั่ารกเรื้อขึ้นทุกขณะ บนพื้นเริ่มปรากฏพุ่มไม้หนามเตี้ย เส้นทางบนเขามีลักษณะลาดลง ม้า ไม่ถนัดลง
