บความพ่ายแพ้
กระทั่งตาที่สาม นางมุมานะวางแผนพยายามปกปิดแผนการ เดินหมาก ใช้ความคิดสุดความสามารถเพื่อวางอุบาย ลงหมากชักจูงให้เซี่ยเวยเดินผิดแผนของตน ก่อนจะมองเซี่ยเวยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าดูว่าเขา รับรู้หรือไม่เซี่ยเวยคล้ายไม่ทันสังเกต วางหมากลงบนตำแหน่งที่นางหวังเข้า จริง ๆ
กระทั่งนิ้วเขาผละจากเม็ดหมาก ในที่สุดเจียงเสวี่ยหนิงก็หลุดหัวเราะอย่างกลั้นไม่อยู่พร้อมวางหมากก้าวถัดมาที่ตนเตรียมไว้ตั้งแต่แรก เอ่ยว่า“ฮ่า ๆ เซียนเซิงหลงกลแล้ว ตานี้ข้าชนะ!”
เซี่ยเวยยังคงไม่กล่าวสิ่งใด ดวงหน้าเรียบเฉย
ทว่าในสายตาเจียงเสวี่ยหนิง นี่คือการฝืนทำเป็นเก่งเพื่อรักษาหน้า
นางหาได้ใส่ใจไม่เก็บหมากอย่างดีอกดีใจจนหลงลืมความไม่ยินยอมพร้อมใจตอนถูกเซี่ยเวยลากตัวมา ใจจดใจจ่ออยู่แต่กับการแพ้ชนะตรงหน้า
ว่ากันโดยรวม ถึงอย่างไรเซี่ยเวยก็ชนะมากกว่า
ทว่าทุก ๆ สามสี่ตา บางคราจะแพ้สักหน
เจียงเสวี่ยหนิงยามพ่ายแพ้จะขมวดคิ้วแน่นยามชนะก็ใช่จะได้มา โดยง่าย
ด้วยเหตุนี้จึงยากจะดึงตนออกมา
เล่นจนติดลม
โดยเฉพาะตอนเอาชนะเซี่ยเวยได้เป็นบางครั้ง นางก็ปิดความลิงโลดแทบไม่มิด ความเบื่อหน่ายอมทุกข์ถูกชะล้างสิ้น ไม่ต้องถามเลยว่ารื่นรมย์เพียงใด
จวบกระทั่งมาถึงตาที่สิบสาม นางก็ชนะอีกหน
ยามวางหมากตัวสุดท้ายตัดสินชะตา สีหน้าแววตาเจียงเสวี่ยหนิงมีแต่ความปรีดา
นางสุขียิ่ง “ทักษะหมากล้อมของเซียนเซิงนั้นน่าทึ่ง แต่ครั้นเปลี่ยน มาเล่นหมากรุกห้าเม็
