เสธจริง ๆ
บางครั้งนางก็คิดไปถึงขั้นที่ว่า ตอนเผชิญหน้าเซี่ยเวยในเรือนพักเวลานั้น นางเดือดดาลหรือผิดหวังมากกว่ากัน
ทั้งใช้อำนาจกดดันผู้อื่น มากเล่ห์เจ้าอุบายหัวใจไร้ความรู้สึก เพื่อ รักษาภาพรวมของสถานการณ์ถึงจะพานางไปช่วยชีวิตองค์หญิงที่ด่านชายแดน ด้วยเหตุนี้นางย่อมบังเกิดโทสะจากการถูกควบคุมอยู่ในกำมือของผู้อื่น แต่ถึงกระนั้นเมื่อไตร่ตรองลึกลงไปก็ใช่ว่านางหมดหวังกับเซี่ยเวยเสียทีเดียว
คล้ายรู้สึกว่าเขาไม่ควรเป็นเช่นนั้น
แม้ไม่อาจเข้าใจตัวตนของเขาได้โดยง่าย จิตใต้สำนึกของเจียงเสวี่ยหนิง กลับคล้ายรู้สึกว่าเขาอันตรายและมากอุบายก็จริง ทว่าก็มีขอบเขตและ หลักการของตน ไม่มีวันเหมือนพวกคนชั่วช้าสองหน้าโดยแท้เด็ดขาดเจียงเสวี่ยหนิงจ้องรถม้าด้านหน้า ใจลอยไปชั่วครู่ กระทั่งลมหนาว สายหนึ่งพัดเข้าใส่ใบหน้าจึงค่อยได้สติ
นางจะคิดมากปานนี้ไปเพื่อเหตุใด
อย่างไรเสียหลังจากช่วยองค์หญิงเสร็จสิ้นก็ทางใครทางมัน หลบเร้น ให้ไกลกันเป็นพอ เซี่ยเวยจะเป็นคนเช่นไรล้วนไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกไม่สู้ใคร่ครวญว่าจะผ่านเส้นทางยาวไกลน่าเบื่อหน่ายนี้อย่างไรยังจะเหมาะสมกว่า
ครั้นขบคิด สายตาของเจียงเสวี่ยหนิงก็เลื่อนไปจับที่เตาฉินทาง ด้านข้างของมันเอง
ชายหนุ่มชุดฟั้าสะพายคันธนูและลูกศรบนหลัง ขี่ม้าตามอยู่ข้าง ๆ รถม้าของนาง
นางพิงกายบนกรอบหน้าต่างพร้อมร้องเรียก“เตาฉิน”
เตาฉินหันกลับมา ครั้นเห็นนางกวักมือเรียกหาก็เหลียวมองรถม
