้าของเซี่ยเวยด้านหน้าก่อนตามสัญชาตญาณ ลังเลชั่วครู่ก่อนจะวกหัวม้ากลับมา ขี่ขนาบรถม้านาง เข้าใกล้ระดับหนึ่งแล้วจึงถาม “คุณหนูรองหนิงมีเรื่องใด จะมอบหมายหรือ”
เจียงเสวี่ยหนิงกะพริบตา “เจ้าเดินหมากเป็นหรือไม่”เตาฉินตัวแข็ง ตอบว่า “เป็นขอรับ เล็กน้อย”
สองตาเจียงเสวี่ยหนิงเป็นประกาย “เยี่ยมไปเลย ขึ้นรถ!”
หนังตาเตาฉินกระตุกไม่หยุด “ท่านต้องการทำสิ่งใด”
บทที่ 192 ออกไปเสีย (2)เจียงเสวี่ยหนิงไม่เข้าใจว่านี่มันปฏิกิริยาแบบใด ไฉนมีท่าทางประหนึ่งเจอศัตรูน่าพรั่นพรึงเหมือนหลี่ว์เสี่ยนคนขี้ขลาดนั่นไม่มีผิด แต่งงก็ส่วนงง นางยังคงยกกระดานหมากที่วางอยู่ในตู้รถขึ้นมาอยู่ดี กล่าวว่า “ระหว่าง ทางน่าเบื่อนักมาเดินหมากเป็นเพื่อนข้าสักตาสองตา”
เตาฉิน “…”
เขาเหลือบมองเจียงเสวี่ยหนิงอย่างเคร่งเครียด รู้สึกว่าตนซวยซ้ำ ซวยซ้อนจริง ๆ ไม่เหลือความกล้าจะคุยต่อสักครึ่งประโยค เขาจึงไม่ตอบ เสียเลย ใช้ขาหนีบท้องม้าเร่งมันควบขึ้นหน้าทันทีเจียงเสวี่ยหนิงเคยรู้สึกว่าปกติคนข้างกายเซี่ยเวยไว้หน้านางพอ สมควร ล้วนปฏิบัติตามที่บอกทั้งนั้น ครั้นเห็นเตาฉินเคลื่อนไหว ตอนแรก ยังนึกว่าเขาจะตอบตกลงเสียอีก คิดไม่ถึงว่าเขาดันผละออกไปทั้งอย่างนั้น
ครั้นตั้งใจมองอีกหนจึงพบว่าเจ้านั่นตรงไปยังรถม้าของเซี่ยเวยทาง ด้านหน้า!
ตัวเขาขยับหาหน้าต่างรถ คลับคล้ายเข้าประชิดตู้รถม้าพร้อมกล่าว กับคนข้างในสองสามประโยค
ไม่นานก็กลับมา
เจียงเสวี่ยหน
