ได้กลับ”
เจียงเสวี่ยหนิงตอบ “เจ้าค่ะ”ครั้นเจียงปั๋อโหยวจากไปแล้ว นางจึงนั่งลงใต้ชั้นวางต้นไม้นอกห้องตน มองเหล่าต้นพุดตานสูงใหญ่ใกล้กำแพงเรือน วสันต์มาเยือนคิมหันต์เข้าใกล้ ใบไม้เขียวงอกเงย ทว่าร้างไร้เงาดอก พลอยให้นึกถึงนัยน์ตาพราวรอยยิ้ม ยามเยี่ยนหลินสวมชุดวิจิตรปีนข้ามกำแพงเด็ดดอกพุดตานโยนสู่อ้อมอก ของนาง
เวลานั้น เด็กหนุ่มผู้ฮึกเหิมยังไม่รู้รสวิบากกรรม องค์หญิงผู้ถือดียังไร้เรื่องทุกข์กังวล โหยวฟางอิ๋นยังเป็นแค่บุตรีอนุภรรยาน่าเวทนาผู้ตะเกียก ตะกายหาทางออกทว่าไม่พบ ส่วนนางก็เพิ่งย้อนมาเกิดใหม่ ในอกเปียมล้นความตั้งตาคอยจางเจอและทุกสรรพสิ่ง
ทว่าบัดนี้ สรรพสิ่งยังคงเดิม คนกลับแปรเปลี่ยน
จวนหย่งอี้โหวพลิกคว่ำชั่วข้ามวัน ตระกูลเยี่ยนต้องระหกระเหินไป หวงโจว ต๋าต๋าเจริญสัมพันธไมตรีผ่านการอภิเษกสมรสด้วยใจโฉดชั่วองค์หญิงใหญ่เล่อหยางเดินทางสู่ต่างแดน โหยวฟางอิ๋นเริ่มต้นชีวิตใหม่ อาศัยการแต่งงานกับเหรินเหวยจื้อมุ่งเดินทางไกลไปแดนสู่ ส่วนความยินดีและความใฝั่ฝันทั้งหมดของนางกลับสูญสลาย ถูกความรักชอบเกลียดชัง ที่มีร่วมกับจางเจอสั่งสอนจนโลหิตไหลอาบ เพิ่งตระหนักว่าเรื่องราวในอดีตมิได้จางหายง่ายดังควัน
เมืองหลวงแห่งนี้ ยังเหลือสิ่งใดควรค่าให้คิดถึงอีกหรือเจียงเสวี่ยหนิงนึกไม่ออก
หากกล่าวว่าแต่เดิมยังพอเหลือความตรอมตรม ก็เพียงเพราะจางเจอยังอยู่เมืองหลวงแต่ปัจจุบันไม่ว่านางจะปล่อยวางไหวหรือไม่ ก็
