ได้แต่วาด จุดสิ้นสุดเรื่องพัวพันของความรักใคร่ชิงชังอันหนักอึ้งในอดีตไว้ ณ วันนี้
ท้ายที่สุดแม้กระทั่งเสี้ยวอาวรณ์สุดท้ายก็ล้วนอันตรธานตาม
นางคิดว่าไม่เคยมีวันใดนึกเร่งร้อนอยากจะออกจากกรงขังอันรุ่งเรือง มุ่งสู่แม่น้ำภูเขาอันเป็นอิสระที่ตนมุ่งมาดมาแสนนานปานนี้มาก่อนเลย
บทที่ 178 ถึงคราวจากลา (2)ในบ้านเริ่มเก็บสัมภาระกันแล้ว
เรื่องนี้เกรงจะเกิดความวุ่นวายกลางทาง จึงไม่ได้ปั่าวประกาศแก่ภายนอก
เจียงเสวี่ยหนิงเรียบเรียงความคิดถ้วนถี่นับว่าการไปครานี้ทั้งชำระ ความปรารถนาในชาติที่แล้วและยังจะอำนวยความสะดวกให้ช่วยเหลือ องค์หญิงใหญ่เล่อหยางได้ราบรื่นในภายภาคหน้าด้วย เส้นสายในเมืองหลวงจะทอดทิ้งไปเสียเลยก็ไม่ได้ เป็นต้นว่าคนอย่างฟางเมี่ยวหรือเซียวติ้งเฟย แม้อาจไม่มีวันได้ใช้งานจริง ทว่าติดสินบนไว้บ้างก็ดีกว่าไม่ติดเลย นางจึงฉวยโอกาสสองวันสุดท้ายให้คนเตรียมของขวัญมอบให้จวนของแต่ละคน
ช่วงที่ผ่านมาเซียวติ้งเฟยก่อเรื่องก่อราวไปกับเจียงเสวี่ยหนิง ซาบซึ้ง ถึงทรวงเรื่องความหรรษาของการทำตามอำเภอใจไม่เห็นกฎระเบียบในสายตา อาศัยช่วงที่ตระกูลเซียวติดพันกับปัญหาคอยซ้ำเติมสถานการณ์ ไม่หยุด แสดงให้ทุกคนได้ประจักษ์เสียเลยว่าสิ่งใดที่เรียกว่า ‘คุณชายเจ้าสำราญ’ และ ‘จ้งหย่งผู้ทุกข์ระทม[1]’ ตอนกำลังเพลิดเพลินขึ้นสมองจนถอนตัวไม่ขึ้นจู่ ๆ ก็ได้รับของขวัญอำลาจากเจียงเสวี่ยหนิง เล่นเอาตกใจ สะดุ้งโหยง
บ่ายวันนั้นก็ร
