ชังก็ยังมีความขอบคุณเพิ่มมาด้วย
ความรู้สึกหลากหลายเกี่ยวกระหวัด ซับซ้อนยิ่งนัก
แต่ต่อให้ซับซ้อนขนาดไหน ร้ายดีอย่างไรชาตินี้เซี่ยเวยก็นับเป็นอาจารย์ ซ้ำยังมีปฏิสัมพันธ์กับนางตั้งหลายคราว อีกทั้งตัวเขาอยู่ในราชสำนักวันหน้าเมื่อเยี่ยนหลินคุมทหารก็ต้องมีเขาอยู่ดูแลในการโจมตีต๋าต๋าช่วย องค์หญิงใหญ่กลับมาจำเป็นต้องมีเขาไกล่เกลี่ยหน้าหลัง…ไม่ว่าผู้ใดนางล้วนละเลยได้ เว้นเพียงเขาที่ไม่อาจละเลย
ไม่ว่าผู้ใดนางล้วนล่วงเกินได้ เว้นเพียงเขาที่ไม่อาจล่วงเกิน
เจียงเสวี่ยหนิงเป็นคนงอได้ยืดได้ มิหนำซ้ำเซี่ยเวยในชาตินี้ก็ดูไม่ น่ากลัวสักเท่าไร ขบคิดแล้วก็ตัดสินใจเข้าทางความชอบของอีกฝั่าย ตรงไปยังร้านโยวหวง
หลายวันมานี้กิจการของหลี่ว์เสี่ยนถือว่าค้าขายได้เรื่อย ๆ ขายพิณ ออกไม่กี่คัน ส่วนฝังแดนสู่ส่งข่าวความสำเร็จมาไม่ขาด นาเกลือตระกูล เหรินแล่นฉิวราบรื่น ถึงก่อนหน้านี้เขาจะเคยทิ้งหุ้นเงินก่อนจะซื้อใหม่จนขาดทุนไปก้อนหนึ่ง แต่พอเห็นราคาหุ้นปัจจุบันค่อย ๆ กลับมาสูงก็อด หน้าชื่นตาบานไม่ได้
ระยะนี้เด็กรับใช้ของร้านโยวหวงได้ยินเขาฮัมเพลงสั้น ๆ ขณะดื่มชา อีกด้วย
ไม่ต้องถามเลยว่าอารมณ์สุดสดชื่นปานใด
ช่วงบ่ายในเดือนแรกของฤดูร้อน หลังงีบหลับได้ครึ่งชั่วยาม เขาก็ยกปั้านจื่อซา[2]ชั้นดีเดินดูภายในร้านพิณของตน
ครั้นเงยหน้าเห็นว่ามีลูกค้า พลันดีใจเป็นอันดับแรกรอจับจ้องจนรู้ตัวตนผู้มาเยือนก็เลิกคิ้ว
หลี่ว์เสี่ยนยิ้ม
