ขอรับ”
จางเจอถึงค่อย ๆ ถอนสายตา “ไม่แล้วละ”
หลังจากชำระเงิน เขาก็นำชุดชงชากลับบ้าน
มารดาเขารู้ว่าวันนี้เขาไปร่วมงานเลี้ยง เกรงว่าคงไม่อาจเลี่ยงการคบค้าสมาคมระหว่างงานต้องดื่มสุรามากเป็นแน่ จึงอุ่นน้ำแกงแก้เมาค้างเตรียมไว้ เมื่อเห็นเขากลับมาก็ยกมาให้ดื่มได้พอดี
จางเจอรวดร้าวดวงใจ
ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกหดหู่เป็นล้นพ้น สุดท้ายก็กล่าวกับเจี่ยงซื่ออย่างแผ่วเบา “ข้ากลับดึกและทำให้ท่านแม่ต้องเป็นห่วงเสียแล้ว ท่านสุขภาพไม่ดี หลังจากนี้นอนหลับพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะขอรับ”
ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรที่เลี้ยงมาจนเติบใหญ่เจี่ยงซื่อไหนเลยจะดูไม่ออกว่าเขามีความในใจหนักอึ้ง หลายวันที่ผ่านมาออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึก สาละวนกับงานที่ศาลาว่าการไม่รู้จักจบสิ้น หากบอกว่างานรัดตัวจริง ๆ ยังพอทำเนา แต่ดูจากสภาพกลับเหมือนเขาไม่อยากนึกถึงสิ่งใดนอกจากงานราชการ และยิ่งเหมือนต้องการใช้สิ่งนี้กดทับอะไรบางอย่าง
ทว่าเขามีความคิดเป็นของตนเองมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนฝังเก็บไว้ในใจ
เจี่ยงซื่อไม่รู้เรื่องของเขามากนัก พอเห็นเขาแสดงท่าทีว่าไม่เป็นไรจึงรู้ว่าต่อให้ตนซักไซ้เจ้าตัวก็ไม่มีทางบอก นางจึงเลิกถาม เพียงเอ่ยว่า “ต่อให้เป็นท่านพ่อ สมัยนั้นยังไม่ได้ดิบได้ดีเท่าเจ้าด้วยซ้ำ หากเขาที่อยู่ในปรโลกรู้เรื่องนี้ต้องตายตาหลับแน่ เจ้านี่นะ แม่หวังเพียงให้เจ้าอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข เจอสตรีที่ชอบก็ตบแต่งสร้างครอบครัว คงไม่
