ี่เสิ่นเจี้ยมีร่วมกับนางในชาติก่อน ไม่ว่าจะเป็นการฉลองวันเกิดการสถาปนาแต่งตั้งฮองเฮา ยามเขาล้มปั่วยใกล้สิ้นใจ รวมถึงช่วงที่เขายกตราพระราชลัญจกรให้นางเก็บรักษา แม้ภายหลังวัตถุชิ้นนี้จะกลายเป็นบ่อเกิดแห่งเภทภัยที่ทำให้นางต้องกระทำอัตวินิบาตกรรมสังเวยชีวิตตามไป แต่ในฐานะเจ้าผู้ปกครองแผ่นดิน เขาก็ปฏิบัติต่อนางผู้ไม่มีใจรักเขาได้อย่างไร้ที่ติเพียงแต่เขามีจิตใจดีงามเกินไป ดีงามเสียจนอ่อนแอ
นางค่อย ๆ ชูจอกให้เขาพร้อมกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง “ท่านอ๋องทรงเป็นคนดี เสวี่ยหนิงขอใช้สุราจอกนี้ถวายคำอวยพรให้พระองค์ทรงสมความปรารถนาทุกประการ สุขสงบราบรื่นทุกสิ่งอันเพคะ”
สมความปรารถนาทุกประการ สุขสงบราบรื่นทุกสิ่งอัน
เป็นคำอวยพรที่แสนธรรมดาเสียเหลือเกินถึงขั้นเมื่อนำมากล่าวในงานอภิเษกสมรสของเขาก็ยังดูแปลกประหลาดและไม่ค่อยเหมาะสมอยู่บ้างเสียด้วยซ้ำ
เสิ่นเจี้ยมองนางพลางย่นหัวคิ้วเล็กน้อย
ส่วนนางกลับเผยรอยยิ้มบางให้เขา ดวงตาสุกใสปราศจากกลอุบาย มีเพียงความจริงใจเท่านั้น เสมือนหยาดน้ำที่ค่อย ๆ ไหลซึมเข้าสู่กลางดวงใจจนทำให้จิตใจค่อย ๆ สุขสงบ นางยื่นจอกมาชนกับจอกของเขาเบา ๆ ก่อนจะแหงนศีรษะดื่มรวดเดียวหมด
เสิ่นเจี้ยกะพริบตา ความสงสัยผุดวาบ
ที่แท้สตรีตรงหน้าปล่อยวางเรื่องใดได้กันหรือไฉนดูเหมือนผ่อนคลายไปทั่วทั้งสรรพางค์กายเช่นนี้
เขาฉงนสนเท่ห์ ทว่าท่าทางผ่อนคลายและเป็นสุขของนางก็ทำให้เขาต้องหยักยกริมฝีปากยิ้ม เ
