พียงกล่าวว่า “ขอให้สมพรปาก” จากนั้นจึงแหงนศีรษะดื่มรวดเดียวหมดเช่นกัน
ชาติก่อนนางมิได้รักเสิ่นเจี้ย แต่เสิ่นเจี้ยก็พยายามทำดีต่อนางถึงที่สุด ชาตินี้นางหลีกเลี่ยงการคบค้าสมาคมกับเขา ไม่เพียงมอบอิสรภาพให้ตนเอง แต่ยังหวังด้วยว่าเมื่อปราศจากภาระเช่นตน อีกฝั่ายจะได้รับผลตอบแทนที่ดีงาม
เจียงเสวี่ยหนิงวางจอกสุรา แล้วจึงถวายบังคมกล่าวอำลา
กิริยายามหมุนกายจากไปนับว่าปล่อยวางและสง่างาม
เสิ่นเจี้ยยืนอยู่ที่เดิมพลางทอดสายตามองเนิ่นนาน ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงใจหายเหมือนสูญเสียอะไรบางอย่าง จวบจนบ่าวผู้ติดตามเตือนสติ เขาถึงหลุบตามองจอกสุราแล้วคืนใส่มือบ่าว มุ่งหน้าไปยังเรือนที่พำนักของเจียงเสวี่ยฮุ่ย
*****
เจียงเสวี่ยหนิงบังเอิญพบเสิ่นเจี้ยระหว่างทางทั้งยังบอกไปแล้วว่าหลง นางจึงยิ่งไม่กริ่งเกรงหากจะหาสถานที่หลบซ่อน นางพบเรือเงียบสงบลำหนึ่งลอยอยู่บนทะเลสาบผืนน้อยข้างหน้าจึงลงไปนั่ง วางแผนสิ่งที่ตนต้องทำหลังจากเดินทางไปถึงแดนสู่พลางรอคอยให้อาทิตย์ตกดิน
ห้องโถงส่วนหน้าอึกทึกคึกคักมากจริง ๆ
เมื่อได้ยินเสียงกู่ร้องว่าทรงพระเจริญหมื่นปีดังกึกก้องมาแต่ไกลก็รู้ว่าฮ่องเต้กับฮองเฮาเสด็จมาถึงแล้ว ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงน้อมส่งเสด็จทำให้รู้ว่าฮ่องเต้เสด็จกลับแล้ว
เมื่อฟั้าใกล้มืดนางก็คาดว่าคงถึงเวลาอันสมควร จึงลุกไปยังห้องโถงส่วนหน้า
ขณะนี้แขกเหรื่อบางส่วนซึ่งมีงานราชการติดพันเริ่มขอตัวออกจากงานไปก่อน
เจียงเสวี่
