านทานจึงคืนให้
ภายหลังถึงรู้ว่ามารดาผู้อารีตั้งใจเย็บให้เขาทุกฝีเข็ม แม้ข้างในจะมิได้บรรจุสิ่งของสำคัญอันใด แต่มีความหมายต่อจางเจอเกินพรรณนา
หากนางเก็บของชิ้นนี้ได้ในชาติก่อนคงต้องหัวเราะเยาะเย้ยเขาสักตั้ง ทว่าบัดนี้เมื่อเห็นแล้วดวงตากลับร้าวระบม หากเขารู้ว่าทำของสิ่งนี้หายคงกลัดกลุ้มใจมาก นางจึงคิดจะมอบให้บ่าวไพร่ในจวนเก็บไว้รอให้เขาย้อนกลับมาตามหา
แต่เดินไปได้ก้าวเดียวกลับมีเสียงวัตถุขนาดเล็กกระทบกันดังมาจากข้างใน
“…”
เจียงเสวี่ยหนิงพลันนิ่งอึ้ง นิ้วมือสั่นระริกหลุบตาจ้องมองถุงผ้าแพรที่ตนกำอยู่ในมือความคิดสับสนบางอย่างแล่นผ่านสมอง ทว่ากลับมิได้เหลือร่องรอยทิ้งไว้ราวกับหมอกขาวอันเวิ้งว้าง
นางแกะถุงผ้าแพรหลังจากยืนอยู่นานแสนนาน
เคร้ง…ก้อนเงินก้อนทองทรงผลไม้มงคลสำหรับเทศกาลปีใหม่หลายสิบชิ้นร่วงลงมากระจัดกระจายบนฝั่ามือ นอกจากนี้ยังมีกระดาษแผ่นบางพับครึ่งซึ่งพอจะมองเห็นคราบน้ำหมึกซึมมาถึงด้านหลังหล่นตามมาด้วย
เจียงเสวี่ยหนิงน้ำตาไหลรินในบัดดล
นางออกแรงกดหน้าอกตนเอง แต่พริบตาต่อมาก็ยังแทบหายใจไม่ออกประหนึ่งจมน้ำ
ความกระสับกระส่ายยามแขวนถุงผ้าแพรไว้นอกประตูห้องเขาในคืนนั้น ความเด็ดเดี่ยวยามยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมถามความในใจวันนั้นทั้งหมดล้วนประเดประดังผ่านเข้ามาในใจนางยามนี้กลับกลายเป็นความเหลวไหลที่ไม่อาจเข้าใจ รวมถึงความเจ็บปวดรวดร้าวน่าเดือดดาล…
“จางเจอ ข้ามีใจให้ท่านเจ้าค่ะ”
“คุณหนู
