กษา ได้ยินว่าคุณหนูรองเจียงยังได้รับความโปรดปรานจากรองราชครูเซี่ยยิ่งนัก คนถ่อยต่ำช้าซึ่งลอบแพร่กระจายข่าวลือก็ทำได้เพียงทำลายชื่อเสียงอันดีงามแค่ชั่วคราว นานวันเข้าข่าวลือย่อมถูกทำลาย ใต้เท้าเจียงไม่ต้องกังวลใจไปหรอกนะ”
หากไม่เอ่ยถึงเซี่ยเวยยังพอทำเนา พอเอ่ยถึงขึ้นมาเจียงปั๋อโหยวก็ครั่นเนื้อครั่นตัวไปทั้งร่าง
เพียงแต่ผู้กล่าววาจาคือกู้ชุนฟาง ประการแรก เจ้าตัวพูดด้วยความปรารถนาดี ประการที่สอง เจ้าตัวไม่ทราบความนัย เจียงปั๋อโหยวจึงไม่สะดวกจะเอ่ยอะไรมากนัก เขาฝืนเค้นรอยยิ้มเปลี่ยนหัวข้อคุย “ขอให้สมพรปากใต้เท้ากู้เถิดจะว่าไปหัวหน้าจางอายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปีแล้ว แต่ดูเหมือนว่ายังมิได้คุยเรื่องการตบแต่งภรรยาใช่หรือไม่”
คราวนี้ถึงตาเสนาบดีกรมขุนนางเหยาชิ่งอวี๋บ้างที่สีหน้าไม่สู้ดี
ผู้ใดใช้ให้บุตรีของตนเคยคุยเรื่องหมั้นหมายกับจางเจอเล่า
เดิมทีเขาชื่นชมจางเจอ ต้องการยกเหยาซีให้ผู้ใดจะคาดคิดว่าบุตรีกลับดูแคลนและต้องการถอนหมั้นจะเป็นจะตาย ภายหลังนางผลักเวินเจาอี๋ขณะอยู่ในวังหลวงจนเกือบทำให้เวินเจาอี๋แท้งนางจึงถูกตำหนิและส่งกลับจวน บัดนี้ปั่วยวิกลจริต เอาแต่พูดว่ามีคนต้องการทำร้ายนางราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งฝันร้าย ไม่อาจออกมาพบเจอผู้คนได้อีก
หากเอ่ยเรื่องนี้ออกไปย่อมไม่โสภา
จางเจอนั่งลำตัวเหยียดตรงด้วยความสง่า เขาหลุบตาตอบว่า “ข้าเป็นคนดื้อรั้นหัวแข็งและมีชะตาอาภัพตกระกำลำบาก มิกล้าทำให้ผู้อื่
