น เซียวซู นานมาแล้วข้าก็เหมือนเจ้านั่นแหละ ไม่เลือกวิธีการเพื่อบรรลุเปั้าหมาย แต่หากเจ้ายังดื้อดึงไม่ยอมสำนึก สุดท้ายกรรมจะตามสนองอยู่ดีไม่ช้าก็เร็ว”
เซียวซูแค่นหัวเราะ ไม่เชื่อนางแม้แต่น้อย
เจียงเสวี่ยหนิงรู้ว่านี่คือการให้เกียรติครั้งสุดท้ายต่อศัตรูเก่าในชาติก่อนของตน หลังกล่าวสิ่งที่สมควรพูดไปจนหมดแล้ว ไม่ว่าอีกฝั่ายจะเชื่อหรือไม่ นางก็ไม่ขอกล่าวให้มากความอีกตั้งใจจะสาวเท้าเดินจากไป“หยุดนะ!”
เซียวซูดวงตาวาววับ ออกปากขัดขวางทันที
“อยู่ในเขตพระราชวังต้องห้ามแท้ ๆ เจ้ากลับมีสารรูปเป็นผีสางก็ไม่ใช่คนก็ไม่เชิง แม้จะเคยเป็นสหายที่ร่วมเล่าเรียนเขียนอ่านกับเปินกงทว่าในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้เปินกงไม่รู้ว่าเจ้าต้องการทำสิ่งใดกันแน่ จำต้องละเอียดรอบคอบเสียหน่อย เด็ก ๆ เชิญตัวคุณหนูรองเจียงไปนั่งที่กรมราชทัณฑ์หลวงสักครู่ก่อน ถามไถ่ให้กระจ่างเมื่อใดค่อยส่งตัวออกจากวังหลวง!”
ราชองครักษ์รุกคืบเข้ามาจากทางด้านซ้ายและขวาครั้นเจียงเสวี่ยหนิงได้ฟังคำพูดของเซียวซูก็เข้าใจทันที ไม่ว่าวันนี้นางจะพาตัวองค์หญิงออกจากวังหรือไม่ อีกฝั่ายย่อมหาข้ออ้างมาขัดขวางต่อให้ไม่พบหลักฐาน แต่การรั้งให้นางต้องอยู่ค้างคืนก็เพียงพอให้ทุกข์ทรมาน และไม่แน่ว่าอาจเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นเป็นพิเศษอีกก็ได้…
เฉกเช่นลูกไม้ที่เคยใช้ในคดีหยกหรูอี้
ยิ่งไปกว่านั้นด้วยสภาพของนางในตอนนี้จะมีผู้ใดบ้างไม่สงสัย
เพียงแต่ขณะเหล่าราชองครักษ์กำ
