งหลวงผู้นั้นคัดค้านอย่างหนักด้วยซ้ำ ทว่าเสิ่นเจี้ยก็ยังเลือกตนซึ่งถือผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกหงเจียงทันที ส่วนชาตินี้เจียงเสวี่ยฮุ่ยเองก็ต้องมาถูกตนทำให้เสื่อมเสียเกรงว่าคงเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์และการต่อต้านจากวังหลวงอยู่บ้าง แต่เสิ่นเจี้ยก็ยังคงเลือกเจียงเสวี่ยฮุ่ยโดยไร้ซึ่งความลังเลสินะ
แม้มิได้แสดงออกชัดเจน แต่ความรักที่เกิดจากเหตุการณ์ในอดีตคงตราตรึงใจเขาอยู่มากกระมังเรือนของเมิ่งซื่อกับเจียงเสวี่ยฮุ่ยอยู่ทางทิศตะวันออก เดาว่าพวกนางคงยินดีปรีดาเป็นแน่เจียงเสวี่ยหนิงคร้านจะไปทำให้พวกนางเสียอารมณ์ จึงหมุนกายจะเดินกลับเรือนของตนโดยผ่านประตูกลางของระเบียงวนเพื่ออ้อมไปทางทิศตะวันตก
ผู้ใดจะคาดคิดว่าเพิ่งเดินไม่ถึงไหนก็มีเสียงเอะอะโวยวายจากทางด้านหลัง
คล้ายจะเป็นเสียงของเจียงเสวี่ยฮุ่ย
“ท่านแม่! เพื่ออะไรเจ้าคะ ท่านอย่าไปเลยเจ้าค่ะ!”
“เจ้าปล่อยนะ อย่ามาขวางข้า! เดิมทีเป็นงานวิวาห์ดี ๆ ที่มั่นใจเต็มเปียมว่าต้องสำเร็จแน่ หากมิใช่นางชื่อเสียงมัวหมองจนทำเสียเรื่อง ไหนเลยจะถูกผู้อื่นชิงตัดหน้าไปกลางคัน อายุตั้งเท่าใดแล้ว! อีกไม่นานจะออกเรือนก็ยังมัวไปทำเรื่องเหลวไหลไร้สาระข้างนอก! ไม่รู้ทิ้งสิ่งที่เคยเชิญผู้อื่นมาสอนสั่งไปไว้ไหน หากแพร่ออกไปจะกลายเป็นเช่นไร ข้าขอดูหน่อยสิว่านางจะยอมกลับมาเมื่อไหร่!”
“ท่านแม่…”
เมิ่งซื่อเต็มเปียมเพลิงโทสะ ใบหน้าบึ้งตึงสาวเท้าอย่างเร็วรี่นำหน้า
เหล่าสาวใช้ไม่
