ยาหลินจืออ๋อง ต่อให้นายท่านมาเองก็คงไม่ทำอะไรพวกตน จึงพากันกัดฟันกรอดทำใจแข็ง ตัดสินใจแล้วว่าหากเห็นเจียงเสวี่ยหนิงแสดงอาการขัดขืนแม้แต่น้อยก็จะลงมืออย่างรุนแรงทันที
เหตุการณ์อยู่เหนือความคาดหมายของเจียงเสวี่ยหนิงโดยสิ้นเชิง เสิ่นเจี้ยไม่ได้เลือกเจียงเสวี่ยฮุ่ยเป็นพระชายาเอก นางประหลาดใจก่อนเป็นอันดับแรก ถัดมาย่อมรู้สึกสาแก่ใจด้วยความขบขันหน่อย ๆ
ผู้ใดใช้ให้นางไม่ชอบหน้าเจียงเสวี่ยฮุ่ยเสมอมาเล่า
ช่างน่าแปลกเสียจริง
บทที่ 165 ญาติสนิททำร้ายจิตใจ (2)ชาตินี้นางแทบไม่ขัดขวางด้วยซ้ำ แสดงว่าทั้งสองอาจไม่ได้มีวาสนาต่อกันอย่างจริงจังมากนักกระมัง
แต่เมิ่งซื่อกลับโยนความผิดมาให้ นางจึงไม่พอใจอยู่บ้าง เมื่อเห็นหญิงรับใช้สองคนรุกคืบเข้าหา เพลิงโทสะก็พลันพุ่งพรวด นางย่นหัวคิ้วเงื้อท่อนไม้จากชั้นวางดอกไม้ด้านข้างขึ้นมาหวดฟาดสะเปะสะปะ!
เมื่อความอำมหิตอุบัติในใจ ยามลงมือย่อมไม่ไว้ไมตรี
ท่อนไม้ฟาดใส่ศีรษะและเนื้อตัวจนเจ็บปวดหญิงรับใช้ทั้งสองยังไม่ทันเข้าใกล้ก็ถูกฟาดจนร้องเสียงหลง
เมิ่งซื่อรู้เสมอมาว่าเจียงเสวี่ยหนิงดื้อด้านไม่ยอมอยู่ในโอวาท แต่ก็คิดไม่ถึงว่านางไม่เพียงกล้าต่อต้าน มิหนำซ้ำยังกล้าลงมืออีกด้วย ทำเอาเมิ่งซื่อโมโหแทบเป็นลมล้มพับ เปล่งเสียงด่าทอทันที“เอาใหญ่แล้ว เอาใหญ่แล้ว! เอาใหญ่แล้วจริงๆ!”
เหตุชุลมุนวุ่นวายตรงระเบียงทางเดินเสียงไม่เบาเลย
เจียงปั๋อโหยวกลับมาจากศาลาว่าการและกำลังจะพาเซ
