วเดินเข้ามาเห็นเซียวซูก็พึมพำ
เดิมทีทุกคนต่างเป็นสหายร่วมชั้นเรียนที่ตำหนักเฟิงเฉิน พริบตาเดียวคนเขาก็มีขนอันวิจิตรปักก้นกลายร่างเป็นไก่ฟั้ามยุราเสียแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้เซียวซูมาเพราะเหตุใด
บทที่ 164 พระชายาหลินจืออ๋อง (3)เจียงเสวี่ยฮุ่ยสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง มุมผ้าเช็ดหน้าลายปักโผล่จากซอกนิ้ว
สายตาของเสิ่นเจี้ยเคลื่อนไปยังร่างนางทันทีที่อีกฝั่ายเดินเข้ามา
ขันทีด้านข้างถือถาดเคลือบเงาวางห่วงหยกสีขาวบริสุทธิ์ชิ้นหนึ่ง เขาหยิบมันและลุกขึ้นมา ตั้งท่าจะเดินไปหาเจียงเสวี่ยฮุ่ย
เวินเจาอี๋พลันเผยรอยยิ้ม
อย่างไรก็ตาม เซียวซูเห็นแล้วกลับแค่นหัวเราะกล่าวเตือนเรียบ ๆ ว่า “ฝั่าบาทตรัสว่าท่านอ๋องทรงเลือกพระชายาเพื่อสายพระโลหิตของขัตติยวงศ์ พระนามของพระชายาเอกจะถูกจารึกในพระสุพรรณบัฏ นางจึงควรต้องกอปรด้วยจริยธรรมและมีชาติกำเนิดใสสะอาดเพคะ”
เสิ่นเจี้ยฝีเท้าหยุดชะงัก
ครั้นมองเห็นเจียงเสวี่ยฮุ่ยยืนหลุบตาอยู่ตรงนั้นก็หวนนึกถึงวันฝนพรำที่ตนนัดพบเยี่ยนหลินเขาควบม้าไปข้างหน้าแต่กลับทำให้ม้าลากรถของผู้อื่นตกใจ ยากเย็นนักกว่าเขาจะดึงไว้อยู่ ทว่าก็ยังพลาดพลั้งจนดินโคลนกระเซ็นใส่เต็มร่าง
สตรีซึ่งนั่งอยู่ด้านในตื่นตระหนก
เขานึกว่าอีกฝั่ายจะถือสาหาความ
คิดไม่ถึงว่าผ่านไปอึดใจหนึ่งกลับมีมือเรียวยาวสมส่วนยื่นออกมาและส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขาคนผู้นั้นหัวเราะเสียงต่ำเบา ๆ ขณะเอ่ยว่า“ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ โป
