ามผิดหวัง“เสียทีที่ข้าสั่งสอนเจ้ามานานหลายปี คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายเจ้าก็เป็นแค่บุตรีที่พี่ชายเลอะเลือนของข้ามีกับสตรีหน้าโง่ข้างนอก ความฉลาดเฉลียวที่เห็นยามปกติล้วนเสียเปล่า ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานสมองมีแต่ขี้เลื่อย! เจ้าอาศัยเรื่องของเจียงเสวี่ยหนิงสาดโคลนใส่เจียงเสวี่ยฮุ่ย แน่นอนว่าย่อมทำให้เจียงเสวี่ยฮุ่ยเสื่อมเสีย แต่เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าผู้อื่นเองก็จะโต้กลับ ยิ่งไปกว่านั้นบัดนี้ทั้งราชสำนักและชาวบ้านร้านตลาดต่างวิพากษ์วิจารณ์เจ้า ต้องการผลักไสเจ้าไปอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรีที่ต๋าต๋าแทนเล่อหยางขอเพียงเจี้ยเอ๋อร์มองสถานการณ์ออกอย่างชัดเจน เมื่อนั้นเขาจะยังเลือกเจ้าเป็นชายาได้อย่างไร?! ปากคนบนโลกมีมากมาย เพียงถ่มน้ำลายใส่เจ้ากันคนละครั้งก็ทำให้เจ้าจมน้ำตายได้แล้ว! ต่อให้ไม่เลือกเจียงเสวี่ยฮุ่ยก็ยังมีเฉินซูอี๋จ้าวซูอี๋อยู่ดี! ไหนเลยจะถึงคราวเจ้า?!”
เหล่านางกำนัลถอยออกไปข้างนอกตั้งแต่แรก ตำหนักใหญ่จึงมีแต่ความเงียบสงัด
เปลือกตาที่หลุบต่ำของเซียวซูกระเพื่อมไหวเบา ๆ ยามเงยศีรษะขึ้นมาอีกครั้งก็มีท่าทีเลื่อนลอยราวกับเพิ่งนึกประเด็นสำคัญเหล่านี้ออก
ผ่านไปครู่หนึ่งจึงคุกเข่าตรงหน้าเซียวไทเฮาโขกศีรษะคล้ายเริ่มอกสั่นขวัญหาย “อาซูบังเกิดโทสะจนเลอะเลือน ถึงกับลืมไปว่ายังมีเรื่องเช่นนี้อยู่ด้วย ทว่าบัดนี้ความผิดพลาดครั้งใหญ่ก็เกิดไปแล้ว ท่านอา ท่านอา ท่านอยู่ในวังมานานหลายปีอีกทั้งฝั่าบาทก็
