ทรงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านย่อมมีหนทางใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้ากลัวพวกเขาจะส่งข้าไปอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี…”
น้ำตาไหลรินระหว่างเอ่ยวาจา
ยามปกติเซียวไทเฮามักจะสั่งสอนและชี้แนะนางฉันญาติสนิท เนื่องจากนางมิได้รักสนุกและเอาแต่ใจ บางครั้งเซียวไทเฮาจึงดีต่อเซียวซูมากกว่าเสิ่นจื่ออีซึ่งเป็นธิดาในไส้อยู่หลายส่วนเสียด้วยซ้ำ
ทว่าตอนนี้เห็นเซียวซูสูญเสียความสงบเยือกเย็น จึงเอือมระอาและผิดหวังอยู่บ้าง
นางกล่าวอย่างเลือดเย็น “หากเจ้าไม่ใช้แผนเลอะเลือนเช่นนี้ บางทีข้าอาจยังช่วยได้ ถึงอย่างไรตระกูลเซียวก็มีอำนาจยิ่งใหญ่ หากส่งตัวเจ้าไปอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี เกรงว่าฮ่องเต้คงรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงใจ ต้องปั้องกันไม่ให้ตระกูลเซียวสมคบคิดกับต๋าต๋าวางแผนช่วงชิงราชบัลลังก์แน่ แต่เจ้ากลับดีนักส่งมีดถึงมือฮ่องเต้ด้วยตนเอง ปล่อยให้เขามีข้ออ้างลดความแข็งแกร่งของตระกูลเซียวก่อนเสียได้!”
เซียวไทเฮาหลับตา บังเกิดความรู้สึกต่ออีกฝั่ายราวกับตัวหมากที่ถูกทิ้ง จะปรายตามองแวบเดียวยังเสียดายเวลา กล่าวเพียงว่า “ความคิดไม่เข้าท่าของเจ้าจับพลัดจับผลูไปหยั่งเชิงความคิดของฮ่องเต้พอดี บัดนี้ทิ้งเรื่องวุ่นวายไว้แล้วยังต้องให้ข้ามาคอยเก็บกวาดอีก เรื่องอภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรีน่ะแม้แต่ข้าเองก็หมดทางช่วยเจ้ากลับไปเสียเถิด วันหลังก็ไม่จำเป็นต้องเข้าวังมาหาบ่อย ๆ แล้ว”
เซียวซูคล้ายไม่เชื่อว่าอีกฝั่ายจะตัดไมตรีข
