่า “ข้าเอง”
หลี่ว์เสี่ยนโมโหแทบคลั่ง “แล้วตอนนี้ท่านคิดจะเปลี่ยนมือขายคืนให้ข้า?!”
เจียงเสวี่ยหนิงยิ้มแย้ม “กำลังขาดเงินเล็กน้อยพอดีน่ะ หากเถ้าแก่หลี่ว์ซื้อกลับไปได้ก็คงดีเหลือเกิน”
หลี่ว์เสี่ยน “…”
มารดาเจ้าเถอะ เจ้าซื้อหุ้นจากมือข้าด้วยราคาสี่ร้อยตำลึง และยังจะให้ข้าซื้อกลับด้วยราคาสูงอีก นี่ไม่เท่ากับว่าข้าต้องซื้อและขายสิ่งที่เป็นของตนใหม่โดยขาดทุนก้อนโตอย่างนั้นหรือ
เห็นข้าเป็นไอ้หน้าโง่เช่นนี้ก็ฝันไปเถอะ!
เจียงเสวี่ยหนิงพินิจสีหน้าบูดบึ้งของเขาก็รู้เจตนา จึงคิดจะนำบรรดาสัญญาและเอกสารจากไป “ดูท่าเถ้าแก่หลี่ว์คงไม่สนใจ ข้าไปถามผู้อื่นแล้วกัน”
ปึง!
หลี่ว์เสี่ยนกดกระดาษไว้ กล่าวเสียงแข็งกระด้าง “เปิดราคา”
เจียงเสวี่ยหนิง “…”
