ตัวไปด้วย มุ่งออกจากจวนขึ้นรถม้าเดินทางไปร้านโยวหวง
หลี่ว์เสี่ยนดื่มน้ำชาด้วยความคับข้องใจอยู่ชั้นบนตั้งแต่เช้า
เมื่อเงยหน้าเห็นนางเดินเข้าประตูมาหนังตาก็กระตุก ลางสังหรณ์อัปมงคลเบาบางพุ่งโจมตีจิตใจเขาลุกขึ้นต้อนรับ “นี่ไม่ใช่คุณหนูรองเจียงหรอกหรือ วันนี้มาเยือนร้านอันซอมซ่อ คงมาเลือกพิณคันใหม่อีกแล้วกระมัง”
เจียงเสวี่ยหนิงตอบ “มิใช่”
หลี่ว์เสี่ยนเลิกคิ้ว “ไม่ได้มาซื้อของ?”
เจียงเสวี่ยหนิงวางสัญญาและเอกสารรับรองการซื้อขายหนึ่งหมื่นหุ้นบนโต๊ะเก็บเงินตรงหน้าเขาทันที กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่มาขายของ”
ดวงตาของหลี่ว์เสี่ยนเกือบจะถลนตั้งแต่พริบตาที่นางหยิบกระดาษปึกนี้ออกมา สายตาแทบเกาะติดมือของนางและเคลื่อนตามไปหยุดตรงโต๊ะเก็บเงิน ดวงใจแตกสลายแล้วจริง ๆ !
กระดาษเหล่านี้…
มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาคุ้นตาแค่ไหนนั่นไม่ใช่หุ้นที่เขาปล่อยขายราคาต่ำไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ?!
เหตุใดถึง…
มาอยู่ในมือเจียงเสวี่ยหนิงได้?
ขมับของหลี่ว์เสี่ยนเต้นตุบ ๆ รู้สึกเลือดลมตีขึ้นสมองจนปากสั่นระริก เขาจำต้องยกมือขึ้นมากุมหน้าผาก จึงพอจะยังสะกดกลั้นความรู้สึกอยากตวาดด่าด้วยอารมณ์ชั่ววูบไว้ได้ “ผู้ที่ลอบซื้อหุ้นคือท่านเองหรือ?!”
หากเจียงเสวี่ยหนิงตกอยู่ในสถานะเดียวกับหลี่ว์เสี่ยน เกรงว่าคงไม่อาจสงบเยือกเย็นได้เช่นกันนางจึงแสดงความใจกว้างอย่างเปิดเผย มีทีท่าไม่ถือสาหาความแม้แต่น้อย ตอบกลับอย่างเป็นมิตรว
