นชาไร้ความรู้สึก เข้าหายาก แต่เสวี่ยหนิงโชคดีได้รับการดูแลจากใต้เท้าตลอดเส้นทางไปทงโจว รู้ว่าท่านมีจริยธรรมสูงส่ง รู้จักวางตัวยิ่งนัก จางเจอข้ามีใจให้ท่านเจ้าค่ะ”
จางเจอ ข้ามีใจให้ท่าน
ปราศจากความเขินอายเช่นสตรีทั่วไป มีเพียงความกล้าอันแน่วแน่ไม่ยอมเลิกรา
จางเจอรู้สึกว่านางใกล้จะร้องไห้แล้ว แต่รอยยิ้มบนใบหน้าที่ซีดไปเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัดกลับไม่เลือนหาย ราวกับเชื่อมั่นว่าตนจะได้รับคำตอบที่ต้องการ
ตลาดขายเนื้อสัตว์และสุรา โลกหล้าสับสนเซ็งแซ่
ทว่าเขาถูกคำพูดประโยคนี้ดึงกลับสู่ความทรงจำในชาติก่อน
ชาติก่อนเจียงเสวี่ยหนิงก็เคยกล่าวเช่นนี้เหมือนกัน
แต่ขณะนั้นนางยังไม่ชอบหน้าเขาเพียงเพราะเขาเป็นศัตรูตัวฉกาจของโจวอิ๋นจือ มีโอกาสเมื่อไรเป็นต้องกลั่นแกล้งเขาอย่างอุกอาจไม่เกรงกลัวผู้ใดเพื่อยั่วโมโห หรือไม่ก็ยั่วเย้าให้เขาอับอายทั้งภายในและภายนอกวังหลวง
ด้วยรู้ว่าเขาเข้มงวดและหัวโบราณ นางจึงจงใจเย้าเล่น
หากพลั้งเผลอแสดงอาการกระดากแม้ครู่เดียวก็มักทำให้นางปรบมือหัวเราะร่าเสียงดังประหนึ่งรบชนะอย่างไรอย่างนั้นถึงเขาจะพยายามเงียบขรึม ทว่าพอถูกกลั่นแกล้งนานเข้าก็มีวันที่ข่มกลั้นไม่ได้
วันนั้นเป็นช่วงที่หนาวที่สุดของฤดูหนาว ขุนนางราชสำนักถูกเรียกตัวเข้าวังเพื่อหารือข้อราชกิจ
เขาพำนักค่อนข้างไกลจากวังหลวง อีกทั้งเส้นทางยังเปียกลื่นจึงมาสายเล็กน้อย แต่ตอนถึงตำหนักเฉียนชิงกลับเห็นขุนนางสำคัญกลุ่มหนึ่ง
