รวมทั้งเซี่ยเวยราชครูขององค์รัชทายาทกำลังรออยู่ที่ตำหนักข้าง
ทุกคนรู้ดีว่าเซี่ยเวยเป็นถึงพระอาจารย์ของฮ่องเต้ มิหนำซ้ำร่างกายยังไม่ถูกกับความหนาวเย็น
การที่ฝั่าบาททรงเรียกเหล่าขุนนางเข้าเฝั้าแล้วให้รออยู่ภายนอก หากเป็นใครอื่นย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ให้เซี่ยเวยรออยู่ด้านนอกนี่สิไม่เคยพบเคยเห็นจริง ๆ
ขณะนั้นขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งเดินเข้ามาและประหลาดใจเป็นอันมาก “ฝั่าบาททรงตามตัวพวกเราเข้าเฝั้าเวลานี้มิใช่หรือ ไฉนปล่อยให้คนมากมายรออยู่ข้างนอกเล่า”
เซี่ยเวยยืนบนขั้นบันได ยังคงมีท่าทีเรียบเฉยตอบกลับว่า “ฮองเฮาประทับอยู่ข้างใน”
ทุกคนมองหน้ากันทันที
ขุนนางอาวุโสสะอึกไปชั่วขณะ ก้มหน้าบ่นพึมพำประโยคหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก
จางเจอปรายตามองทางตำหนักเฉียนชิงแวบหนึ่ง กระวนกระวายใจอย่างน่าประหลาด
รอกว่าครึ่งเค่อ เจิ้งเปั่าขันทีผู้ส่งมอบฎีกาแห่งกองกำกับฎีกาถึงเดินค้อมกายออกมาส่งคนผู้หนึ่งเจียงเสวี่ยหนิง
นางสวมชุดหรูหราผมเกล้ามวยสูง กอดเตาอุ่นมือคร่ำทองงามวิจิตร ดวงหน้าขาวนวลเนียนงามเจิดจ้า กลีบปากแต้มสีดอกอิงเถา ทว่าไม่มันวาวเท่าปกติ คล้ายชาดทาปากที่แต่งแต้มไปเสียดสีจนหลุดลอก
ครั้นนางออกมาก็มองเซี่ยเวยซึ่งยืนบนขั้นบันไดเป็นอันดับแรก แววเกลียดชังพลันฉายวาบในดวงตา จากนั้นค่อยเบนสายตาออก
นางเพิ่งมองเห็นเขาขณะก้าวลงบันได
แววตาจึงแปรเปลี่ยนเป็นนึกสนุก จงใจเลิกคิ้วเผยรอยยิ้ม ทว่าถึงอย่างไร
