งครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กรีดเป็นเส้นโค้งน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น “ได้ลูกศิษย์ไร้ความรู้ความสามารถเช่นเจ้า ไม่รู้ว่าข้าวิปลาสอะไรกันแน่”
เขาลุกไปนั่งริมหน้าต่าง ก่อนจะตั้งกระดานหมาก
เจียงเสวี่ยหนิงฉวยโอกาสไหลตามน้ำ รีบพูดว่า “เซียนเซิงแสนดีจริง ๆ เจ้าค่ะ” พร้อมนั่งลงฝังตรงข้าม
นางพบว่าเซี่ยเวยเป็นคนชอบไม้อ่อนไม่ชอบไม้แข็งตัวจริงเสียงจริง ขอเพียงไม่ตั้งท่าเป็นศัตรูกับเขา เท่านี้การจะเอาใจก็ง่ายดายนัก ไม่ ไม่ ไม่สิ คนผู้นี้คือเซี่ยจวีอันซึ่งฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาเชียวนะ นางกินหัวใจเสือดีหมีมาแล้วจริง ๆถึงกับกล้าใช้คำว่า ‘เอาใจ’
ไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้เด็ดขาด
ควรให้ความเคารพหน่อย!
เจียงเสวี่ยหนิงตื่นตระหนกเพราะคำที่โพล่งจากใจคำนั้น กระชากความคิดนอกลู่นอกทางกลับมาได้ทันท่วงที
เซี่ยเวยนำกล่องบรรจุตัวหมากทางด้านข้างขึ้นมาวาง
เขาสวมชุดนักพรตสีครามหม่นมีลายเมฆาสีเข้มบนแขนเสื้อ นั่งใต้หน้าต่างประดุจสนต้องลมกลางหมู่เมฆา ปราศจากความโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นที่ทงโจววันนั้น หวนคืนสู่บุคลิกของผู้เร้นกายจากทางโลกซึ่งกำลังฟังเสียงบุปผาร่วงหล่นดั่งที่เคยเป็นมาในยามปกติ
“การเดินหมากจำเป็นต้องคำนวณและเชื่อมโยงกันให้แม่นยำ เพียงแต่หากเราเอ่ยถึงการเดินหมากล้อมจะเน้นเรื่อง ‘แนวโน้ม’มากกว่า” เซี่ยเวยไม่ได้ปฏิเสธรูปแบบการสอนของซุนซู่ เขามองนางแวบหนึ่ง อาจเพราะรู้สึกว่าสตรีชมชอบสีขาวจึงวางกล่องตัวหมากสีขาวไว้ข้างมือขวาข
