ทุกคนรู้ดีว่าบัณฑิตจวี่เหรินซึ่งมีตำแหน่งทางราชการติดตัว ต่อให้ขึ้นศาลพบขุนนางก็ไม่ต้องคุกเข่า ไปไหนผู้คนต่างให้ความเคารพ หากส่งเทียบเชิญไปยังบ้านของคนธรรมดาสามัญ ผู้อื่นแค่เลี้ยงดูปูเสื่อยังไม่พอเสียด้วยซ้ำ ต้องมอบเงินทองเล็กน้อยเป็นของขวัญยามพบหน้าอีกด้วย
พูดได้ว่าไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่
โดยทั่วไปอันธพาลมักจะเป็นพวกรังแกผู้อ่อนแอและเกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง จึงต้องรู้จักดูตาม้าตาเรือกันบ้าง โดยเฉพาะในเมืองหลวงที่มิใช่จะรังแกผู้ใดก็ได้
มีคนเคยบอกว่าเรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผล
แต่ก็มีคนบอกว่าครั้นดื่มสุราจนเมามาย ยังจะมีใครจำใครได้อีก ต้องเพราะสุราเป็นเหตุแน่
สรุปแล้วอันธพาลที่ทำร้ายคนถึงแก่ความตายต่างหลบหนี สุดท้ายจับตัวไม่ได้
กลายเป็นคดีปริศนานับแต่นั้น
ช่วงเวลานี้ในชาติก่อนเจียงเสวี่ยหนิงสาละวนครุ่นคิดแต่เรื่องการคัดเลือกพระชายาหลินจืออ๋อง ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องการสอบเคอจวี่
ส่วนเรื่องของเวิงอั๋ง นางมาได้ยินผู้อื่นเล่าเป็นเรื่องบันเทิงก็หลังจากวิวาห์กับเสิ่นเจี้ยไปแล้ว
วันนี้พอได้ยินวาจาสามหาวและกิริยาบ้าบิ่นนั่นโดยบังเอิญ ครั้นขบคิดอย่างถ้วนถี่กลับรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะมีบางอย่างที่คาดไม่ถึงแอบแฝง
ส่งเซียวซูไปสมรส…
คำพูดที่เวิงอั๋งกล่าวออกมาทำให้คนกลุ่มหนึ่งอกสั่นขวัญหายแทบตายแล้วจริง ๆ
เมื่อมาเข้าหูของเจียงเสวี่ยหนิงก็เหมือนปักรากลงฐานในสมองจวบจนนางดูราคาหุ้นนาเกลือตระกูลเหรินที่พุ่งท
